motusPlanetarum. I J 



determined!?. Quodqtie pro ifto faltem tnomento pla- 

 num orbitae appellare liceac. Si: igicur dum corpus ver- 

 fatur in R reda C D. interfe&io plani orbita: & plani 

 afiumti, qua: linea nodorum vocari folet, acque ad lati- 

 tudinem -^ eommodius inveftigandam ponamus : 



I. Longitudinem linea: nodorum feu angulum y?Cn=T, 



II. Inclinacionem plani orbita; ad planum affumtum =£> 



qua; duo nova elementa tanquam utcunque variabilis 

 con temp lor. 



§. XV. Ad inclinacionem aucem defimendam ex 

 punclis R & Q ad lineam nodorum Cd ducantur nor- 

 males RS 2c QS , quarum inciinatio feu angulus QSR 

 inclinationcm metietur, ita ut fit QS R — G. Deinde 

 ob angulum o.CQ = tp — it & CQ= x, eric QS = 

 xjln. ( tp — tc) ; unde fie <2 R = xjin. ( <p — n) tang. G. 

 Cum igicur habeamus Q R = r = x tang -\, , eric: 



«/?£-. 4- =fi n - ( <P — ,r ) tan g- G > 

 ficque ex elementis <p, t Sc (7, laticudo qua;fita 4 re- 

 periecur. Quoniam aucem loco lacicudinis 4, duo nova 

 elemenca t & G a:que ad locum corporis fequentem 

 percineanc > unde differentiale ipfius -\> feu «/*£. 4 idem 

 prodire debet five elementa ambo tt&C G fumantur con- 

 ltantia , five ambo variabilis, ex qua proprietate relatio 

 inter ■* & G innotefcec , qua: locum quartaJ aequationis 

 fuitinebit, fi quidem jam quatuor elementa x , <p, w 2c G 

 in calculo habemus. 



§. XVI. Cum igitur pofitis tt 2c G conftantibus fit 



</. M/20-. 4 = <^ <P co / ( <P — 'O /a/2 #- ^ > 

 iifdem autem tanquam variabiles tra&atis prodeat 

 d. tang.\ -{dtp- d it) cof. (<p-7r) tan g. G-*-fin. (<p-7t) d. tang.G) 



his valoribus inter fe xquatis obtinebimus 



Cij 



