MOTUS PLANETARUM. 91 



(» — r) +.yfo.(„+v)-t-£jin.(2y l — v) -t- e fin. 

 (2 r\ •+- v) J qua; mutatio quidem in terminis minimis 

 nullam variationem fenfibilcm gignit. Ac fi jam + je 

 denotet xquationem centri ipli anomalia; media: v con- 

 veniencem, quia eft ±jE = — 2 k fin.v — \ kkfin. 2 v 

 — \k\(in. 3 v, in primo termino mutatio fenfibilis 

 oricttir, ideocjue loco ± m fcribi debebic 



•±_JE-*- n(a fin ir + (£ + y) yT/z. » -4- (£ + t )fin. 2 » 

 -H €7?/z. (» — 2 v) -^-y fin. (» ■+- 2 v) -+- J\y?/z. (2 n — 2 v) 

 -+- e_/z/z. (ll| + 2Vj]i 



ficque jam ± ^r denotabit arqnationem centri anomalia; 

 media; naturali « refpondentem , & anomalia vera v eric 

 etiam ea qua; more iolito fumitur fcilicet v= y -± je. 



' J, CXXII. Hinc igitur faciliorem modum adipif- 

 cimur effe&um perturbationis in loco planeta; determi- 

 nandi. More fcilicet folito ad dacum rempus collicra- 

 tur anomalia media *, eique ex tabula ordinaria capia- 

 tur refpondens a;quatio centri ± je , indeque formecur 

 anomalia vera v = m ± je. Qua ftabilita, fi longitudo 

 planeta; media fucrit = £ & » delignet angulum , qui 

 relinqu ; tur h a longitudine planeta; perturbati longi- 

 tudo planeta; perturbantis fubtrahatur , habebitur lon- 

 gitudo planecx perturbati vera. 



Mij 



