I. Sacomitria, seu inusci spurii. 



Fam. Sphagnacece, 



Gen. Sphagnuni Dill. 



1. & Erythrocalyx Hpe., C. M., Syn. I, pag. 92. 



Spithameum, robustuni, rigidiusculuin, albescens. Caulis apice 

 maxime incrassatus, vel diviso-ramosus, fastigiatus; ramis erecto- 

 patentibus, brevibus, acutis , dense foliatis. Folia caulina parva, 

 e basi latiore fuscata, e cellulis minoribus rotundatis formata, ovata, 

 obtusa, immarginata, integerrima, cellulis inferioribus majoribus, 

 apice folii minoribus, congestis, omnibus interstitiis crassis striatis, 

 receptis inanibus; ramorum folia concava, ovato-lanceolata obtusa, 

 immarginata, integerrima, cellulis interstitiis tenuioribus modice 

 fibrilloso-annulatis, folia perichsetialia emersa, rotundata, concava, 

 membranacea, rufescentia, apice tenuissime fibrillosa. 



In vicinia Eio de Janeiro: Glaziou (4548). Primus 

 Beyrich frustula misit. 



Sphagno andino nostro comparandum, differt prsecipue: foliis 

 caulinis e basi latiore ovato-rotundatis integerrimis , nec cuneatis, 

 cellulis apice dissolutis. 



1 



