DE NATUURKUNDIGE COMMISSIE. 



^chter de candidatuur van een zekeren VAN GESKER zeer be- 

 vorderd, wiens benoeming dan ook spoedig volgde. Maar 

 gelukkig voor TEYSMANN bleef VAN GESKER slechts korten tijd 

 werkzaam; na twee jaar (begin 1849) werd deze wegens moord 

 veroordeeld en ontslagen. ZOLLINGER was naar Europa vertrok- 

 ken en had in zijn vaderland een goede betrekking gevonden. 



In datzelfde jaar begint opnieuw een Leidsch hoogleeraar, 

 voor wien de antwoorden, door TEYSMANN aan BLUME gegeven, 

 waarschijnlijk niet duidelijk genoeg waren, een veldtocht tegen 

 den Plantentuin. ,,Het invoeren van gewassen van Amerika, 

 Kaap de Goede Hoop enz. in den tuin van Buitenzorg, is steeds 

 door mij zeer vreemd gevonden", meent bedoelde hoogleeraar. 

 Prof. DE VRIESE, te mogen opmerken. Waarop TEYSMANN terecht 

 antwoordt: ,,Er ontbreekt nu nog maar aan, dat alle reeds 

 vroeger ingevoerde kultuurplanten, al ware het slechts de koffie, 

 die thans millioenen aan het Gouvernement oplevert, weder 

 worden uitgeroeid". En als DE VRIESE probeert, aan het zijns 

 inziens verkeerde ruilen van planten een eind te maken, door 

 Wardsche kisten ledig naar Buitenzorg te zenden, die dan ge- 

 vuld naar Leiden moesten terugkeeren, dan merkt TEYSMANN 

 op: ,,Ik zal hem doen weten, dat ik van mijne zijde alles zal 

 aanwenden, om hem zijne kisten ledig terug te zenden", ter- 

 wijl hij in een verslag meedeelt : ,,Het voornaamste, waarmede 

 deze tuin in het afgeloopen jaar beschonken werd, bestaat in 

 S ledige kisten, van Prof. DE VRIESE, directeur van den Kruid- 

 tuin der Hoogeschool te Leiden". 



Bovendien acht DE VRIESE de opengevallen plaats van assis- 

 tent-hortulanus een uitstekend middel, om direct invloed op den 

 gang van zaken in Buitenzorg te kunnen uitoefenen : een Jong, 

 bekwaam tuinknecht, SIMON BINNENDIJK, door DE VRIESE speciaal 

 daartoe opgeleid, wordt door zijn invloed als opvolger van den 

 mislukten VANGFSKiiRuitgezonden. TEYSMANN doorziet DEVRIESE'S 



133 



