F. W. JUNGHUHN. 



rijker toescheen, dan zijn taak als officier van gezondheid. Aan 

 hen dankt hij den steun der Regeering en de herhaalde toe- 

 stemmincr om Indie te mogen bereizen : door him medewerkinir 



^y ^? ^> 



bezoekt hij de residentie Kedoe, eenige malen de Preanger, 

 Midden-Java, Salatiga, Krawang, eigenlijk geheel Java en buiten 

 Java de Batak-landen op Sumatra (Oct. 1840 Maart 1842). 

 Ondertusschen had hij na afgelegd examen zijn benoeming 

 ontvangen tot officier van gezondheid 2ej klasse. 



In Mei 1845 wordt JUNGHUHN definitief benoemd tot lid der 

 Natuurkundige Commissie, onder gelijktijdige toekenning van 

 zijn eervol ontslag als officier van gezondheid. Veel verande- 

 ring brengt hem deze onderscheiding niet; het vergemakkelijkt 

 zijn reizen eenigszins, maar overigens blijft zijn levenswijs vrijvvel 

 dezelfde. Aan het oppergezag, dat BLUME en TEMMINCK over 

 de Natuurkundige Commissie meenen te hebben, stoort JUNGHUHN 

 zich volstrekt niet; zijn wetenschappelijke mededeelingen zendt 

 hij niet naar Holland voor de ,,Verhandelingen over de natuur- 

 lijke geschiedenis" want, zegt hij in de voorrede van zijn ,Java" : 

 ,,Tk voelde geene roeping om bij het optreden voor het publiek 

 met een wetenschappelijken arbeid, zulks te doen als de dienaar 

 van een mede-natuuronderzoeker, en ik was niet onbescheiden 

 genoeg om den wensch te koesteren, dat mijn geringe arbeid 

 zou worden opgenomen in zulk een kostbaar werk als de 

 ,,Verhandelingen enz.'' JUNGHUHN had een grenzenlooze verach- 

 ting voor de ijdelheid der Leidsche hoogleeraren, en wist dit 

 dan ook zeer vaak door fijnen spot en scherpen hekel te 

 doen blijken. 



Zoo doorleeft hij van de dertien jaar, die zijn eerste verblijf 

 in Indie duurde, er bijna tien met reizen ; zijn medische plichten 

 in Batavia, Weltevreden, Buitenzorg en Djokjakarta namen hem 

 slechts gedurende ruim drie jaar in beslag. Maar ook zijn 

 krachtig lichaam is tegen een dergelijke inspanning niet vol- 



146 



