F. W. JUNGHUHN. 



formatie een of meer kenmerkende vormen te kiezen , steeds 

 slaagt hij er in, een juist beeld van den plantengroei te ont- 

 werpen. Gewoonlijk vrij sober van stijl, wordt JUNGHUHN als hij 

 zich laat gaan, als de machtige indruk der tropische natuur 

 hem meesleept, welsprekend en warm van taal, weet hij zijn 

 lezer een schilderij voor oogen te brengen, overweldigend als 

 de natuur zelve. En toch vergeet hij daarbij nooit de strenge 

 eischen, door de wetenschap gesteld, nooit fantaseert hij of 

 kleurt zijn landschapsschildering te sterk; waarheid wordt door 

 hem steeds, zoowel in zijn wetenschappelijk als in zijn persoonlijk 

 leven, als het hoogste goed beschouwd. Kenmerkend zijn de 

 woorden, die op den muur van JUNGHUHN'S laboratorium geschre- 

 ven stonden : ,,Amicus Plato, sed magis arnica veritas". 



De beschrijving van den plantengroei op Java, door JUNGHUHN 

 in het eerste deel van zijn ,Java" J ) gegeven, is tot grondslag 

 geworden voor de moderne planten-geographische onderzoe- 

 kingen, door tal van geleerden op Java gedaan. Door zijn 

 onvermoeide reizen en trekken, was hij in staat de geheele 

 flora van dit rijkste der Indische eilanden te overzien. ,,Inde- 

 fessus hie naturae scrutator omnes propetnodum Javae montes 

 adscendit et solertissime pervestigavit, atque eo maxime meruit, 

 quod altitudines supra maris aequor, quas singulae species in 

 montium jugis tenent, accurate annotaverit atque ita exstruxerit 

 phytogeographiae javanicae fundamenta" getuigt MIQUEL 2 ) van 

 hem. Vooral voor de Preangerbergen, in het algemeen voor 

 West-Java, is JUNGHUHN'S indeeling in plantengordels (zeespiegel- 

 2000 voet; 2000 4500 voet; 4500 7500 voet en 7500 10,000 

 voet) doeltreffend gebleken ; in Oost- en Midden-Java vond 

 hij plaatsen, waar de plantengroei sterke afwijkingen vertoonde 



') F. JUNGHUHN, 1850. Java, I. p. 218671. 



2 ) F. A. W. MIQUEL, 1855. Flora van Nederlandsch-Indie. Amsterdam, 

 Utrecht Leipzig, 1855. III. Inleiding. p. VII. 



149 



