ALGEMEENE NATUURWETENSCHAP NA 1850. 



lingen met de regeering. In Indie richtte TREUB na zijn terug- 

 keer een ,,Indisch Comite van Wetenschappelijk Onderzoek" 

 op, met ongeveer hetzelfde doel ; hij zelf vverd de eerste voorzitter 

 daarvan. De werkkring der Commissie werd belangrijk uitgebreid 

 door Dr. L. SERRURIER, directeur van 's Rijks ethnographisch 

 museum, die erin slaagde (1890) naast de Commissie een Maat- 

 schappij te stichten, beschikkend over een door ,,Directeuren" 

 bijeengebracht kapitaal, waaruit de onkosten van wetenschappe- 

 lijke expedities bestreclen konden worden. De samenwerking 

 van Commissie, Comite en Maatschappij is van groote vrucht- 

 baarheid geweest, zoodat verschillende belangrijke onderzoe- 

 kingstochten gevolgd zijn. De Commissie is ten slotte geheel 

 in de Maatschappij opgenomen. 



Van regeeringswege ontbrak in het eerste gedeelte van 

 het nu te bespreken tijdvak vrijwel alle initiatief voor floris- 

 tisch of faunistisch onderzoek ; meldde daarentegen een reiziger 

 zich om hulp voor onderzoekingen aan, dan werd meestal 

 aan deze verzoeken gevolg gegeven. Maar het ondernemen 

 van zulke reizen werd volkomen aan particulieren overge- 

 laten, met het gevolg, dat men in de periode, die we nu 

 behandelen, nog minder stelselmatig te werk ging, dan tijdens 

 het bestaan -der Indische Commissie. Wei is de opmerking van 

 VETH 1 ): ,,nu voor een groot deel van Insulinde de algemeene 

 trekken van flora en fauna bekend waren, nu kon het voortgezet 

 onderzoek langs anderen weg op meer doeltreffende en zeker 

 op veel minder kostbare wijze worden verkregen'', grootendeels 

 juist, maar daartegenover betoonde de regeering in dezen tijd 

 een zoodanige slapte en laksheid in het bevorderen van het 

 natuurkundig onderzoek, dat hiervoor geen verdediging te vinden 

 is. Een belangrijke fout was het gebrek aan samenwerking 



H. J. VETH 1879. p. 123. 



161 



ii 



