'S LANDS PLANTENTUIN NA 1850. 



gekomen. Toch kunnen wij ook deze zeer voorzichtig gestelde 

 beschouwingren niet zonder eenio; voorbehoud aanvaarden : de 



o o 



floristische kennis derbuitenbezittingen, vooral van Nieuw Guinea, 

 is nog dermate in haar beginperiode, dat iederen dag belangrijke 

 nieuwe ontdekkingen verwacht kunnen worden, waardoor schijn- 

 baar vaststaande theorieen misschien alien steun verliezen. En 

 bovendien mogen dergelijke verstrekkende conclusies eigenlijk 

 niet getrokken worden voordat van de geschiedkundige planten- 

 geographie, de studie der plantenfossielen, meer bekend is. 



Een meer speciaal, maar daardoor ve.el verder uitgewerkt 

 en minder hypothetisch phytogeographisch onderzoek is dat van 

 SCHIMPER ') over de belangwekkende strandflora der Indische 

 eilanden. Onze Archipel met zijn naar verhouding zeer uitge- 

 strekte kustlengte, bood hem daartoe een zeldzaam studieterrein. 

 Op het voetspoor van JUNGHUHN onderscheidcle SCHIMPER in de 

 Indische strandbegroeiing een viertal verschillende formaties : de 

 Mangrove-formatie, de eigenaardige grootendeels uit Mangrove's 

 bestaande plantengroei van den vloedgordel, de strook land, die 

 bij vloed door de zee bedekt wordt en bij eb droog loopt, 

 aan welke formatie ook KARSTEN 2 ) een keurige monografie 

 gewijd heeft, de Nipa-formatie in minder zouthoudende moeras- 

 sen nabij de zee, die slechts door de hoogste vloeden bereikt 

 werden, voornamelijk gekenmerkt door het voorkomen van 

 Nipa, de Barringtonia-formatie, een boschgroei vlak boven de 

 branding aan steile rotsachtige kusten, waarin vooral Barring- 

 tonia-soorten overwegend zijn, en de Pescaprae-formatie, een 

 armoedige flora bijna zonder boomen, ongeveer te vergelijken 

 met onze duinflora. Ook op het gebied der plantenoecologie, 



A. F. W. SCHIMPER, 1891. Botanische Mitteilungen aus den Tropen, III. 

 Die Indo-Malayische Strandflora. Jena, 1891. 



2 ) G. KARSTEN, 1891. Ueber die Mangrove-Vegetat'on im Malayischen Ar- 

 chipel. (Bibliotheca botanica, Heft 22). 



213 



