DE STUDIE DER DIERENVVERELD NA 1850. 



De Natuurkundige Vereeniging had een Museum gesticht, 

 een vooral in de tropen eenigszins gevaarlijk waagstuk. Maar 

 door de goede zorgen van Dr. C. P. SLUITER, die toen naast 

 een leeraarswerkkring aan de H. B. S. te Batavia, ook het 

 conservatorschap van dit Museum waarnam, was het omstreeks 

 1885 een bloeiende van een Aquarium voorziene instelling, vvaar 

 vooral van de zeefauna, die Dr. SLUITER'S bijzondere voorliefde 

 had, een belangrijke verzameling aanwezig was. Zijn pogen 

 om behalve het Museum ook een zoologisch station in Tandjong 

 Priok te stichten, mislukte helaas door finantieele bezwaren. 

 Maar al spoedig zou de bloeitijd van dit museum voorbij zijn : 

 Dr. SLUITER vertrok in 1891 als lector naar Amsterdam, waar 

 hij thans hoogleeraar is; zijn opvolger, Dr. J. F. VAN BEMMELEN 

 bleef slechts korten tijd, en in 1901 waren museum en aquarium 

 door de afwezigheid van een vakzooloog te Batavia, vervallen. 

 Hoe intusschen in 's Lands Plantentuin, op TREUB'S initiatief, 

 ook zoologisch onderzoek was ter hand genomen, een zoologisch 

 museum en later een visscherij-laboratorium gesticht werden, 

 terwijl tegenwoordig ook aan de proefstations practisch-zoblo- 

 gische studies gemaakt worden, zullen we later zien. 



Het probleem der Indische Zob'logie bij uitnemendheid, het 

 vraagstuk, voor welks oplossing alle zoologische onderzoekings- 

 tochten waren ondernomen, was de aardrijkskundige verspreiding 

 der diersoorten in onzen Archipel, de zoogeographie. 



Een opvallend verschil in fauna tusschen het westelijk en 

 oostelijk deel van den Indischen Archipel, het eerst duidelijk 

 aangetoond door SALOMON MULLER '), die ons in zijn groot 

 werk over de zoogdierfauna van den Indischen Archipel op- 

 merkzaam maakte op het feit, dat Celebes en Timor het ooste- 

 lijke grensgebied van de echte Indische fauna vormden, en 



') Zie hierboven. p. 121. 



219 



