DE STUDIE DER DIERENWERELD NA 1850. 



natuurlijk tengevolge, dat SCLATER tot deze, voor ons eigen- 

 aardige conclusie kvvam ') : ,,Biit I suppose few philosophical 

 zoologists, who have paid attention to the general laws of the 

 distribution of organic life, would now-a-days deny that, as a 

 general rule, every species of animal must have been created 

 within and over the geographic area, which it now occupies". 

 De nieuwere meeningen over het ontstaan van soorten, die 

 na 1859 begonnen veld te winnen en waarvan A. R. WALLACE 

 zelf een der voorvechters was, deden de geologische theorie 

 van EARLE meer tot haar recht komen, zoodat WALLACE dan 

 ook veel scherper dan door EARLE geschied was, geologische 

 factoren voor de verspreiding der soorten aansprakelijk stelde. 

 Na zijn voorloopige verhandeling uit het jaar 1859 2 ), werkte 

 hij zijn theorie voornamelijk uit in zijn ,,Malay Archipelago" 

 (1864)3). Daaruit is voortgekomen, wat gedurende langen tijd 

 in de zoologische litteratuur als ,,lijn van WALLACE" zou bekend 

 zijn, een scheidingslijn, die met de lijn van MULLER in zooverre 

 overeenstemt, dat ze Borneo en Celebes scheidt, maar in het 

 Noorden en Zuiden aanmerkelijk verschilt: waar de lijn van 

 MULLER Hep ten Noorden van Mindanao, ligt de lijn van 

 WALLACE tusschen Mindanao en de Sangi- en Talaut-eilanden, 

 terwijl in het Zuiden MULLER de schejding nam tusschen Soem- 

 bawa en Flores, WALLACE echter tusschen Bali en Lombok. 

 De dierenwereld van deze beide eilanden zou dan meer verschil 

 vertoonen, dan die van Japan en Engeland. Voortbouwend op 

 EARLE'S meening, nam WALLACE ter verklaring aan de vroegere 

 aanwezigheid van een landverbinding tusschen het Indische 



J ) P. L. SCLATER, 1858. t. a. p. p. 131. 



2 ) A. R. WALLACE, 1859. On the zoological Geography of the Malay Archi- 

 pelago. (Journ. Linn. Soc. Zob'l. IV. p. 172 - 184). 



3) A. R. WALLACE, 1864. t. a. p. 



222 



