OVER DE VERSCHIJNSELEN EN OVER DE BEHANDELING VAN 



GIFTIGEN SLANGENBEET 



DOOR 



Dr. G W. KIEWIET DE JONGE. 



De verschijnselen, die optreden na den beet van een giftige slang, kunnen gevoegelijk in 

 twee groepen worden verdeeld, nl. plaatselijke en algemeene. De eerste worden uit den aard 

 der zaak waargenomen op de plaats van den beet en in den omtrek daarvan, de laatste hebben 

 in hoofdzaak betrekking op het zenuwstelsel, de ademhaling en den bloedsomloop. 



Het gif van bijna alle slangen bevat zoowel bestanddeelen die plaatselijke, als zoodanige, 

 die een algemeene werking uitoefenen; de quantitatieve verhouding van die twee groepen is 

 echter bij verschillende soorten zeer uiteenloopend, terwijl ook de aard der giftige bestanddeelen 

 zelf lang niet bij alle slangen dezelfde is. Het is dus duidelijk, dat het ziektebeeld, dat na den 

 beet door een giftige slang optreedt, zeer verschillend kan zijn. Zeer in het algemeen kan men 

 zeggen, dat bij de Proteroglyphen (Elapinae en Hydrophiinae) de algemeene verschijnselen veel 

 meer op den voorgrond treden dan de plaatselijke, terwijl omgekeerd bij de Solenoglyphen (Cro- 

 talinae en Viperinae), ook de locale verschijnselen een hoofdrol spelen. 



Het zou ons te ver voeren, wanneer wij hier het ziektebeeld, dat een giftige slangenbeet 

 kan veroorzaken, in al zijn variaties gingen beschrijven. Wij zullen daarom volstaan met een 

 korte schets van de verschijnselen, die worden waargenomen na den beet van een proteroglyphe 

 gifslang (type Naja), en die welke zich voordoen na den beet van een solenoglyphe (type Lachesis). 

 Wij moeten hier echter bijvoegen, wat trouwens wel reeds uit het gezegde volgt, dat met die 

 twee schetsen het onderwerp volstrekt niet is uitgeput, maar dat er tusschen die twee uitersten 

 tal van nuanceeringen voorkomen. 



De verschijnselen na den beet van een Naja zijn in het kort de volgende: de beet is pijnlijk, 

 doch meestal niet in zeer hevige mate; de plaats, waar hij heeft plaats gehad, wordt wat rood 

 en gevoelig bij aanraking. Al spoedig treedt in het gebeten lichaamsdeel een gevoel van doof- 

 heid en zwakte op, dat zich, in den regel na ongeveer een half uur, over het geheele lichaam 

 uitbreidt, zoodat de patiënt zich erg loom en mat voelt. Hij kan dan nauwelijks meer op zijn 

 beenen staan; de ademhaling is bemoeielijkt; later komt er veelal speekselvloed en is de tong 

 in haar bewegingen gestoord, zoodat slikken en spreken moeielijk vallen. Soms valt de patiënt 

 flauw; bijna altijd heeft hij een onoverwinnelijke neiging tot slapen. 



In doodelijk verloopende gevallen wordt deze toestand hoe langer hoe erger; de adem- 

 haling wordt steeds langzamer en oppervlakkiger; de pols, die eerst versneld was, wordt lang- 

 zaam en klein. Braken en onwillekeurige loozing van urine en ontlasting komen dikwijls voor. 



