minuten het grootste gedeelte van liet gif reeds in liet bloed was opgenomen. Bij een derde 

 groep van ratten bond men den staart reeds na één minuut af; bij deze dieren trad de dood 

 na gemiddeld 4 uur 20 minuten in; in die eene minuut was dus reeds een voldoende hoeveel- 

 heid gif opgenomen, om de dieren te dooden; echter was in dien korten tijd nog lang niet al 

 het gif geresorbeerd. Uit deze proeven blijkt wel, dat een zeer spoedige afbinding van het ge- 

 beten deel van het allerhoogste belang is, en dat talmen hier gelijk kan staan met een doodvonnis. 



Hoe de afbinding geschiedt en welk materiaal men er voor gebruikt, is bijzaak; de eenige 

 eisch is, dat de afvoerende vaten geheel zijn dicht gedrukt. Heeft men een elastieken band of 

 een caoutchouc slang bij de hand, dan zijn dit de aangewezen middelen om er de afbinding 

 mee te verrichten; heeft men die niet, dan neemt men een willekeurig eind band of touw, een 

 reep van een sarong of van een baadje gescheurd of wat ook. Bindt men af met een niet-elas- 

 tischen band, dan is de zekerste weg deze, dat men een stok onder den band legt, en dezen, 

 als de band is dichtgeknoopt, zoolang ronddraait, tot de pols in het afgesnoerde deel niet meer 

 te voelen is. Als men niet zeker is van zijn techniek, kan men twee of drie afbindingen op ver- 

 schillende hoogte maken. 



Men kan zulk een ligatuur veilig een half uur laten liggen, desnoods zelfs twee uur, doch 

 niet langer, omdat anders het afgesnoerde deel sterft. Bij voorkeur snoert men niet te ver van 

 de plaats van den beet af, teneinde geen grooter lichaamsdeel dan noodig is, tijdelijk van verscli 

 bloed verstoken te laten. 



Waar de tot dusver beschreven wijze van afbinden alleen ten doel heeft tijd te winnen, 

 daar heeft men er ook zoodanig gebruik van weten te maken, dat het gif er op een ongevaar- 

 lijke manier door wordt verwijderd. Blijkt nl., dat een half uur na het afbinden nog geen alge- 

 meene verschijnselen van beteekenis zijn opgetreden, dan kan men daaruit afleiden, dat er nog 

 niet veel gif in den bloedsomloop was opgenomen. Men neemt dan den band voor een korten 

 tijd, zeg b.v. een halve of een heele minuut af, en legt hem daarna weer aan. In dien tijd wordt 

 het afgesnoerde deel van versch bloed voorzien en wordt een deel van het gif in de circulatie 

 opgenomen. Zijn er dan na een nieuw half uur weer geen belangrijke algemeene verschijnselen 

 waar te nemen, dan neemt men den band iets langer af en legt hem daarna weer aan. Gaat ook 

 dan alles goed, dan wordt de omsnoering weer wat langer afgelaten enz., tot al het gif bij zoo 

 kleine hoeveelheden tegelijk in den bloedsomloop is gebracht en uitgescheiden, dat het geen 

 gevaarlijke symptomen heeft kunnen veroorzaken. Treden er na het tijdelijk afnemen van den 

 band wèl ernstige verschijnselen op, dan bewijst dit, dat de ligatuur te lang is losgelaten en 

 neemt men den volgenden doorstroomingstijd korter. 



In zeldzame gevallen is afsnoering van het gebeten deel niet mogelijk b. v. bij beten in 

 de tong, die wel eens bij slangenbezweerders voorkomen, of aan het lichaam. Waar dit het ge- 

 val is, begint men onmiddellijk met het tweede deel der behandeling, het verwijderen en onscha- 

 delijk maken van het gif. 



Hiertoe zijn verschillende methoden aangegeven ; de beste is wel deze, dat men met een 

 scherp, puntig mes de heele wonde uitsnijdt. Durft men dit niet aan, dan maakt men een flinke, 

 groote en diepe kruissnede over de plaats van den beet. De vergroote wond wordt dan bij voor- 

 keur flink met warm water uitgespoeld, terwijl men, door drukken van de omgeving naar de 

 wond toe, het gif zooveel mogelijk verwijdert. Uitzuigen met den mond is gevaarlijk, wanneer 

 men niet een volkomen gaaf gebit en een normaal mondslijmvlies heeft, daar het anders levens- 

 gevaarlijk kan zijn. 



