10 



Het zeer gebruikelijke branden en etsen der wond (door er buskruit op te strooien en dat 

 aan te steken), alsook het bijten met sterke zuren, kaliloog, ammoniak, sterke carbol, alcohol en 

 dergelijke helpen weinig of niet en zijn haast nooit in staat, het gif te vernietigen. Wij bezitten 

 gelukkig echter andere middelen, die dat wèl kunnen. Er zijn drie medicamenten, die daarvoor 

 in aanmerking komen, nl. chloorgoud, chloorkalk en overmangaanzure kali. Alle drie maken het 

 gif onschadelijk, als zij er in voldoende hoeveelheid mee in aanraking komen. Zij worden dus 

 zoodanig in en om de wond gebracht, dat het gif plaatselijk wordt geneutraliseerd. Op het gif, 

 dat reeds in den bloedsomloop is opgenomen, is hun werking twijfelachtig, men moet ze dus 

 locaal aanwenden eer het gif geresorbeerd is. 



De beste wijze daarvoor is deze, dat men een der genoemde zelfstandigheden in een 

 nader aan te geven hoeveelheid door middel van een injectiespuit in en om de wond inspuit, 

 zoodat de geheele omtrek van den beet sterk door het medicament is geïnfiltreerd. Men heeft 

 op deze manier de meeste kans, dat het gif onschadelijk wordt gemaakt. 



Chloorgoud wordt aangewend in een waterige oplossing van \°:^. Men spuit niet meer 

 dan één kubieken centimeter op dezelfde plaats in, daar anders een te sterke reactie optreedt; 

 in het geheel kan men 10 kubieke centimeters injicieeren. De oplossing kan in voorraad worden 

 gehouden, doch wordt bij voorkeur in het donker bewaard. 



Chloorkalk werkt misschien nog beter dan chloorgoud, en men kan er grooter hoeveel- 

 heden van inspuiten, maar het bederft in de tropen zeer snel, zoodat de oplossing die men ge- 

 bruikt {2°,J, telkens versch bereid moet worden; bovendien kan zij alleen versch gefiltreerd 

 worden aangewend. Dit alles maakt, dat chloorkalk voor ons doel minder geschikt is. 



Overmangaanzure kali wordt in eene l—5°j^ waterige oplossing in willekeurige hoeveel- 

 heid in en om de wond gespoten. De oplossing kan in een goed gesloten flesch lang bewaard 

 worden. 



Chloorgoud en chloorkalk zijn alleen te gebruiken in onderhuidsche inspuiting. Overman- 

 gaanzure kali kan echter ook nog op eene andere, voor den leek gemakkelijker wijze worden 

 aangewend. Men kan namelijk, als men de wond heeft uitgesneden of door een kruissnede ver- 

 groot, een flinke hoeveelheid poedervormig overmangaanzure kali krachtig in de wond inwrijven. 

 Men gaat daarmee zoolang door, tot de heele wond en haar omgeving er pikzwart uitzien. 



Slangensteen, slangenblad en rhinoceroshoorn, die bij het leekenpubliek een grooten naam 

 hebben bij de behandeling van slangebeet, zijn, zooals uit daarmee verrichte proeven is gebleken, 

 absoluut werkeloos. 



Thans moeten wij nog een enkel woord zeggen over het serum tegen giftigen slangebeet, 

 het zgn. serum antivénimeux. In den eersten tijd, dat dit middel werd aangewend, meende men, 

 dat het werkzaam was tegen den beet van onverschillig welke slang. Latere ervaringen hebben 

 evenwel geleerd, dat dit niet het geval is, en dat het serum antivénimeux alleen helpt tegen den 

 beet van die soort slang, wier gif gediend heeft tot het bereiden van het serum. Het eerste be- 

 kende serum, dat ook thans nog het meest in gebruik is, was verkregen door behandeling van 

 paarden met het gif der brilslang, en inderdaad is dit serum een buitengewoon krachtig middel 

 ter voorkoming van de gevaren van den beet dezer uiterst giftige slang. Maar gelijk gezegd, 

 tegen beten van andere soorten is de werking veel minder sterk. Nu heeft men later ook sera 

 gemaakt tegen den beet van andere slangensoorten, zoo b.v., heeft men een serum tegen een 

 Braziliaansche Lachesis-soort, een serum tegen de zeer gevaarlijke Australische tijgerslang e. a., ja 



