13 



Alle zeeslangen brens^cn lovende jongen ter wereld. Zij voeden zieh hoofdzakelijk met 

 visschen en criistaeeeën. Zij laten zich gewoonlijk aan de oppervlakte van het water drijven, 

 ofschoon ze, dank zij het groote nitzettingsvermogen harer longen, tot op groote diepte kunnen 

 duiken. Het aantal bekende soorten van zeeslangen is zeer belangrijk. We zullen daarom slechts de hier 

 het meest voorkomende behandelen. Wat de Inlandsche namen der in onze archipel voorkomende 

 zeeslangen betreft, hierin bestaat eene nog grootere verwarring dan bij de op het land levende 

 giftslangen. Het is mij dan ook niet mogen gelukken, omtrent die benamingen eenige zekerheid 

 te verkrijgen. Op verscheidene plaatsen aan de Noordkust van Java en Madoera en op Sumatra 

 werden door mij aan visschers en kustbewoners verschillende voor het doel meegebrachte zee- 

 slangen vertoond en verkreeg ik ook wel verschillende namen als oelar lempé, oelar klèlès, oelar 

 tembiring, oelar katjang, oelar dot laoet, oelar welang laoet, oelar bisa, oelar kakas enz. enz., 

 doch immer ook voor verschillende slangen, zoodat ik in geen enkel geval eenige conclusie heb 

 durven trekken, evenmin als uit de mij zeer welwillend toegezonden opgaven door den Resident 

 van Cheribon Oudemans, door den Heer H. Cochius te Bangadoema en anderen. 



1. Hydriis platiinis (L.) PI. 1. fig. 1. 



Gifttanden kort, gevolgd met een kleine tusschenruimte door 7 of 8 kleinere gegroefde tanden '). 

 Snuit lang, kopschilden groot, nasale schilden met elkander in contact; één praeoculair schild 

 en twee of drie postoculaire schilden; geen loreale. Lichaam vrij kort; de schubben zijn zes- 

 hoekig of vierkant en naast elkander geplaatst; geen bepaald onderscheiden buikschilden. Een 

 of twee suboculaire schilden zijn dikwijls aanwezig; temporale id. zijn klein en talrijk; zeven 

 of acht supralabiale schilden, het vierde (of vierde en vijfde) raakt het oog; mentale schilden 

 klein; 45—47 rijen schubben rond het lichaam, glad bij de wijfjes en jongen, de zij- en buik- 

 schilden met 1, 2 of 3 kleine tuberkels bij de mannetjes. De kleur is zeer veranderlijk; bv. (zie 

 Boulenger's Catalogus 1896). 



A. geel met bruine, zwart gerande dwarsbanden; zwarte strepen tusschen die banden aan 

 den kant van den buik. (Pelamis ornata Gray); 



B. het voorste derde gedeelte van het lichaam met een zwarte rugstreep, het verdere ge- 

 deelte van den rug met een serie van ruiten; aan de zijden en aan den buik zwarte vlekken. 

 (var. maculata Jan). 



C. Rugzijde zwart, zijden en buik geel, met een serie van zwarte zijdelingsche vlekken, 

 die soms gedeeltelijk tot een zwarte streep samenvloeien; de staart van boven en zijdelings met 

 donkere vlekken. Verder komen nog tal van variëteiten voor, te veel om op te noemen. Deze 

 slang komt bijna in alle tropische zeeën voor en is zeer giftig.. 



2. Hydrophis gracilis (Shaw) PI. 1, fig. 2. 



Kop zeer klein en smal; het lichaam lang en bijzonder dun aan den voorkant. De snuit 

 steekt over de onderkaak uit, het rostraal schild even lang als breed; frontaal schild klein, meer 

 lang dan breed ; één prae- en één postoculair schild. Een temporaal, gevolgd door een tweede 

 even lang schild. Zes onverdeelde supralabiale schilden, waarvan het 4e (of het 3e en 4e) het 

 oog raakt. 



1) F. Wall, A Monograph of the Sea-Snakes, Mem. Asiat. Soc. Bengal Vol. II n . 8 1909. 



