15 



prae- en twee postociilaire schilden. Een of twee temporale schilden, 6 supralabiale schilden, 

 waarvan het 4*-" het oog raakt. De voorste kinschilden korter dan de achterste, die door een 

 onparig schild gescheiden zijn. 



17 rijen schubben rond het voor- en niiddenlichaam ; rond het achterlichaam dikwijls 15; 

 138—142 buikschilden. 



Kleur geel met donkerbruine dwarsbanden, die aan de zijden eindigen. Buik licht geel. 

 Door de visschers in het Chcribonsche zeer gevreesd. 



Subfam. Elapinae. 



7. Acant/wphis anfarcficiis (Shaw) PI. IV, fig. 7. 



De groote gegroefde gifttanden gevolgd door drie kleine tanden. Kop breeder dan de nek; 

 oog klein met een vertikale ovale pupil. Het rostrale schild groot, twee maal zoo breed als diep, 

 met een horizontalen rand; internasale schilden iets meer lang dan breed; het frontale schild twee 

 maal zoo lang als breed. De supraoculaire schilden dikwijls verhoogd en hoekig, in den vorm 

 van kleine horens. De nasale schilden groot, in contact met de praeoculaire schilden, waarvan 

 er aan beide zijden slechts één aanwezig is; twee postoculaire schilden; twee suboculaire 

 schilden, die het oog van de supralabiale schilden scheiden. Zes of zeven supralabiale schilden. 

 21—23 rijen schubben. 113—130 buikschilden; subcaudale schilden 40—50, waarvan de 5—27 

 laatste gedeeld zijn. Staart kort, soms samengedrukt aan het einde en voorzien van eenen doorn. 

 Kleur geelachtig, rood-bruin of grijs van boven, met min of meer duidelijke donkere dwarsbanden 

 of zwarte vlekken; de buik geel of grijs, voorzien van zwarte banden en vlekken; zijden zwart 

 gevlekt, evenals dikwijls de lippen. De van Larat en Wahaai ontvangen ex. zijn alle bruin; die 

 van Noord Nieuw Guinea alle grijs. 



De Acanthophis antarcticns komt in deze kolonie alleen in de Molukken en op Nieuw 

 Guinea voor. Naar men zegt gebruikt deze slang haren eigenaardigen staart om, wanneer zij op 

 zandige drooge plaatsen ligt opgerold de attentie van kleine dieren tot zich te trekken en deze 

 in hare nabijheid te krijgen. Zij beweegt dan haren staart heen en weer of laat hem trillen. Haar 

 voedsel bestaat, naar den maaginhoud te oordeelen, hoofdzakelijk uit kikvorschen en kleine vogels. 

 De Inlandsche naam is mij niet bekend. Uit den Franschen, Duitschen en Engelschen naam voor 

 deze slang (Cracheur de mort, Todes otter, death adder) is wel af te leiden, dat zij zeer ge- 

 vaarlijk is. 



8. Bimgarus fasciatus (Schn.) PI. V, fig. 8. 



Een paar groote gegroefde gifttanden, gevolgd door één tot vier kleine, licht gegroefde 

 tanden. Kop niet of slechts weinig breeder dan de nek. Oog klein met een ronden of slechts 

 weinig ovalen pupil. Het rostrale schild veel meer breed dan diep, van boven zichtbaar. Internasale 

 schilden korter dan de praefrontale. Het frontale schild meer lang dan breed. Een prae- en twee 

 postoculaire schilden; temporale schilden 1+2; 7 supralabiale schilden, het 3e en 4e raken het 

 oog. Een stompe kiel langs den rug en den staart. Deze eindigt in een stompe punt. De verte- 

 brale schubben zijn grooter dan de overige. De ventrale 200—234 in getal; de 23—39 subcau- 

 dale schilden. zijn niet gedeeld. Kleur wit of geelachtig met zwarte ringen. Een zwarte band met 



