21 



schilden en één snhociilair schild, dat met het derde siipralabiale schild in contact is; 9 — 11 

 supralabiale schilden. De schubben, die slechts zwak gekield zijn, in 21 rijen. 180—190 ven- 

 trale en 58—82 subcaudale schilden. De staart is tot grijpen ingericht. Kleur: helder groen van 

 boven, de schubben meestal zwart gerand met of zonder donkere dwarsbanden. Twee rijen geel- 

 roode of witte vlekjes langs de rugzijde, een gele streep boven of achter het oog en één derge- 

 lijke streep langs de zijden. Buik geelachtig, blauwachtig of geelgroen met of zonder zwarte 

 randen langs de ventrale schilden; het einde van den staart rood of rood-bruin. 



Komt voor op Sumatra en op Borneo. 



Inlandsche naam : Oelar bisa (Sum. Westkust). 



Levenswijze als de vorige soort. 



18. Lüc/icsis punicciis (Boie) PI. XVI, fig. 24 en PI. XVll, fig. 25 tin 28. 



Snuit kort, schuin afgeknot. Oog tamelijk klein. Het rostrale schild even breed als diep. 

 De schubben op het bovenste gedeelte van den kop klein en naast elkander geplaatst, glad op 

 den snuit en op het voorhoofd, 12—14 rijen tusschen de supraoculaire schilden, die smal of in 

 gepunte rechtopstaande schubben gebroken zijn. Twee paar internasale schilden ; 2—4 post- 

 oculaire schilden en een of twee suboculaire schilden, gescheiden van de supralabialen door 3 

 of 4 rijen schubben, 10—12 supralabiale schilden. 21—23 rijen schubben; de dorsale zijn zwak 

 en stomp gekield. 144—176 ventrale schilden, 38—57 dubbele subcaudale schilden. De staart 

 is tot grijpen ingericht. Kleur zeer veranderlijk, soms zwart-bruin (bij oude individuen) grijs- 

 bruin, rood- of geelachtig grijs bij halfwassenen of groen-bruin, grijs en rood-bruin bij jonge 

 dieren; alle met meer of minder duidelijk zichtbare donkere vlekken, die soms op den rug 

 ineenvloeien en dan een gegolfde streep vormen. Meestal bij de jongen een lichte streep achter 

 het oog; de buik donker- of licht-bruin, gepoeierd met kleine zwarte en geel-witte stippels. Het 

 einde van den staart meestal roodachtig. 



Komt voor op Java, Sumatra en Borneo. 



Inlandsche namen : Orai lemah (soend.) 

 Oelar giboek. 



Deze slang houdt zich gaarne op in donkere plaatsen, hetgeen haar, hare kleur in aan- 

 merking genomen, des te gevaarlijker maakt. Gelukkig is zij zeer traag; ze ligt dagen lang in- 

 één gekronkeld, met den kop in 't midden, eenige prooi af te wachten, zonder van plaats te ver- 

 anderen. Vandaar, dat de Inlanders gelooven, dat zij nooit voedsel tot zich neemt en gedoemd 

 is, steeds hare oogen naar de zon gericht te houden, om, na zekeren tijd, in een of andere hantoe 

 te veranderen. 



Dat zij weinig voedsel tot zich neemt, is zeker; nimmer kwam er mij een in handen, 

 waarin eenig voedsel gevonden werd. 



19. Lachesis wagleri (Boie) PI. XV, fig. 29. 



Kop zeer breed, meer lang dan breed. Snuit kort en breed; oog klein. Het rostrale schild 

 even breed als diep, of een weinig meer breed dan diep. Schubben op den boven-kop klein, dak- 

 pansgewijze over elkander gelegd, gekield. De supraoculaire schilden gewoonlijk smal of ge- 

 heel gebroken. 7—13 rijen schubben tusschen de supraoculaire schilden. Internasale schilden 

 meer of minder ontwikkeld of onduidelijk ; een, twee of drie postoculaire schilden en één sub- 



