487 



animanlemelinanimam vel, utvocabulo minus aplo, exantiqnitate 



saltern haud petito, utar, corpora organica aeqne ac inorganica 



considerat. Sunt enim tria quibus absolvitur capita: Geographia 



oryctologica quam simpliciler Geognosiam vel Geoiogiam dicunt, 



virque acutissimus Wernerus egregie digessit; Geographia zoolo- 



gica, cujus doctrinae lundamenta Zimmermannns et Treviranus 



jeceruni; et Geographia planlarum quam aequales noslri diu 



intactam reliquerunt. Geographia plantarum vincula et cogna- 



tionem tradit, quibus omnia vegelabiba inter se connexa sint, 



terrae tractus quos leneant, in aerem atmosphaericum quae sit 



eorum vis ostendit, saxa atque rupes quibus potissimum algarum 



primordiis radicibusque destruanlur docet, et quo paclo in tel- 



luris superficie humus nascatur, commemorat. Est itaque quod 



differalinterGeognosiametPhysiographiam, historia naturalis 



perperam nuncupatam, quum Zoognosia, Phytognosia et Oryc- 



lognosia, quae quidem omnes in naturac investigatione versantur, 



Don nisi singulorum animalium, plantarum, rerum raetailicarura 



vel (venia sit verboj fossilium formas, anatomen, vires scrutantur. 



Historia Telluris, Geognosine magis quam Physiographiae affinis, 



nemini adhuc lentata, plantarum animaliumque genera orbem 



inhabitantia primaevum, migraliones eorum compluriuraque in- 



teritum, ortum quem monles, valles, saxorum strata et venae 



metalliterae ducunl, aerem, mutatis lemporum vicibus, modo 



purum, modo vitiatum, terrae superficicm humo plantisque pau- 



latim obtectam, fluminum inundantium impelu denuo nudatam, 



iterumque siccatam et gramine veslilam commemorat. Igitur 



Historia zoologica, Historia planlarum et Historia oryctologica, 



quae non nisi pristinum orbis terrae slatum indicant, a Geogno- 



sia probe distinguendae.a (j^umbolbt, Flora Fribergensis 



subterranea, cui accedunt aphorismi ex Physiologia 



chemica plantarum, 1793, p. IX — X.) Ueüer bte fid) {eihft 



fceitimmenben Q^emeöinicjen , von benen lüeiter imreu im 



^erte bie Otebe ift, veral. t)k nterfiinirbige ereile be^ 3(riftotele(^ 



de CoeloH, 2 p. 284 )^dtcx , wo ber Uuterfc^ieb ber belebten 



unb unbelebten ^Äorper in beii inneren ober äufereu 3?erdni- 



mung^fl^ ber 33eiregun9 ^efet^t aürb. )8on ber „erual)renben \Pflau: 



i^enfeele", fagt ber Staöirire, ^e{)t Feine 5?etvegunvj au^, tveil bi^ 



^flan^en in einem „fltllen, nid^t ju erjvecfenbcn ®cMummer Ite^eit" 



