— 232 - 



permultos Gallise peperit, mandai, ut adjunclo sibi 

 Rarelio Masseriarnm praefecto, deleclum habeat, 

 Lovaniumque Lycampaeo delrudat. Qui accepto prin- 

 cipis mandato, adbellum, quod geslurus erat, aniraum 

 intcndil : milites eligere, scribere, arma, tela, el 

 coetera inslrumenta mililise parare: ad hsec comraeatum 

 affalim : omnia denique quae in bello usui esse soleni. 

 Omnibusque rebus ex senlentia paratis, compositis- 

 que, proficiscitur. Lovanius, ubi lanlos belli apparatus 

 in se fieri vulgo jaclaretur, veluli incerlis rumoribus 

 rem exagilatam contemnebal : posteaquam autem 

 cerlissimis auioribus, nuntiis, lilteris cerlior est faclus 

 de Landae advenlu, tanlus subilo limor Lovanios 

 omnes occupavii, ut non mediocriter omnium menles 

 animosque perlurbaret. Hie primum orlus est a 

 nonnullis, qui praedandi causa Lycampaeum venerant, 

 magnum Lovanii periculum non miserabanlur , quod 

 non magnum in re militari usum baberent. Qui enim 

 ubique probro alque petulantia maxime prgeslabant, 

 item alii per dedecora patrimoniis amissis, monachi 

 ac sacerdotes, qui sacrum amictum impie abjecissent, 

 poslremo omnes quos flagitium, aut facinus domo 

 expulerat, Lycampseum sicul in sentinam confluxerant. 

 Horum alius alia de causa illala, quam sibi ad pro- 

 ficiscendum necessariam esse dicerel, petebat, ut 

 ejus voluntate discedere liceret ; nonnulli pudore 

 adducti, ut timoris suspiiionem vitarent, remanebant. 

 Hi neque vullum fingere, neque interdum lachrymas 

 tenere poteranl, abdili aut suum falum quereban- 

 lur, aut cum familiaribus suis commune periculum 

 miserabantur. Horum vocibus ac limore, paulatim 

 eliam qui magnum in bello visum habebant milites, 

 perturbabanlur. Ha?c cum animadveriisset Lovanius, 



