— 236 — 



convocalos omnes vebemenier incusavit : sua perpelua 

 in eos beoeflcia coramemoravit : quod eos excepisset 

 maxime profugi vagamque vitam agentes: quodque 

 eos ab omni periculo conservassel : et ul lutam 

 tranquillamque vilam traherenl, sua perfecisset vigi- 

 lanlia. Prseterea jaclatis vulgo rumoribus, baud temere 

 iidem habendam esse: sibi quidem persuaded, pro 

 suis lantis in eos, qui essent ditionis comitatus 

 Rastrensis, superiori bello beneficiis, fore, uli prin- 

 ceps a perlinacia desisleret. Quod si furore atque 

 amenlia impulsus, bellum inferret, quid landem vere- 

 rentur, aut cur de sua virtute desperarent? Se quidem 

 nolle quemquam scienlem, in paralam perniciem 

 incurrere, neque vana spe lactare animos: id lamen 

 spondere, recipereque, si longius bellum ducatur, 

 Germanorum auxilia ea adfutura, non modo quae 

 obsidionem solvent, sed quibus fretus ultro comilalum 

 Rastrensem principi eripere possil. Quod si seeum 

 nemo remaneal, tamen se cum solo Amando, (buic 

 Lovanius propter virtulem confidebat maxime), de 

 quo non dubitabat, caslrum contra Nivernensium 

 impetum defensurura. Hac oratione habila, mirum 

 in modum conversas sunt omnium mentes, summaque 

 alacrilas, el cupiditas caslri defendendi innata est : 

 seque omnes paratissimos una cum ipso omnem 

 forlunam experiri confirmant. Horum salisfactione 

 accepta ubi videt Lovanius eo processum, ut cas- 

 lrum aut relinquendum, aut retinendum esset armis, 

 decrevit quantum arma, quantum mceniatueri possent, 

 summa vi resislere : citiusque vitam profundere, 

 quam Lycampaei jusla possessione excedere. Raque 

 primum hoslium consilia atque animum, ilineraque 

 et copias, atque commcatus, et caelera quae cognos- 



