— 238 — 



Principem adeat, pagosque, quos occupavit, ei reddal: 

 sibi quidem persuaded , sequitale condilionis per- 

 specta, earn graliam ipsius non esse repudiaturum. 

 Nihil non pacis causa ferendum esse : nee com- 

 millendum ut in aleam lanli casus se, suosque 

 daret. Si possessio haud ambigua Lycampoei manerei, 

 mulla diem teinpusque afferre posse, quibus non 

 amissa modo recuperare, sed limendus uliro iis esse 

 posset quos nunc timeret. Tunc Lovanius dicilur 

 secum ipse mulla agitavisse, vultu, colore, ac raetu 

 corporis pariter, atque animo varius: quae scilicet 

 tacente ipso, occulta oris immulaiione patefecissel : 

 tandem vero respondisse, se ul suorum bonorum 

 justa possessione excederet, nullis conditionibus , 

 casibusque adduci posse : quaniasvis principis magnas 

 copias suslineri posse lam munilo loco. Poslremo, 

 si res cogal, faclurum, auxilia Germanorum ut po- 

 teniissima mox adsini, leclissimaeque copice. Conlra 

 ea amicus sero faclurum clamitabal cum majores 

 Gallorum manus, adjunctis Nivernensibus con venisseni , 

 brevem consulendi esse occasionem. Poslremo quis 

 hoc sibi persuaderel, sine jussu Regio principem 

 ad ejusmodi consilium descendissc ? hanc suam 

 senlenliam esse tulissimam, ipsius vero consilium 

 quern haberet exitum? in quo si non praesens 

 periculum, at certe longa obsidione fames esset 

 perlimescenda. Hac in utramque partem habila di- 

 spulatione, Lovanius respondit, se malle armatum, 

 vindicem forlunae dignitalisque sua3 ( ila ul viro forti 

 dignum sit), pali quodcumque belli casus lulerit, 

 quam singula concedendo nudatum ad exlremum 

 opibus, in conlemptu alque inopia consenescere. 

 Interim ille nihil ad perferendam obsidionem sibi 



