— 246 — 



atque flagitium perpetratum. Ad ea qua? delaia 

 erant , acccssere , qui calumniando omnia delor- 

 quendoque suspecla et invisa cfficerent : affirmabant 

 Lycampaeum quandoque ul Lnmaeum, exilio finitimis 

 populis fulurum : opprimendum autem Lovanium in 

 ipso ortu, ne mox validior maxime nocerct: focisse 

 ilium potius cur suspectus essel Regi, quam satis 

 staluisse ulram foveret partem si bcllum orialur : 

 impetuque magis quam consilio, Caesari, aut Regi 

 se adjunclurum. Summis imperiis nil negligendum 

 esse: audaciam anicquam radices agaf, in ipso ortu 

 vindicandam, quoniam cum invelerarit, velut jure 

 suo saeviat. Non deerant etiam ( amicis enim, de- 

 precaloribus^ue apud Regcm non caruit) qui hujus 

 furia, rapinas, crudelilatem, scelus, audaciam, rerum 

 gestarum magnitudine tegere conarenlur. Rex itaque 

 (quo nullus unquam promptior veniae dandae fuil ) 

 consueta lenitate usus , facilitate venire animum 

 Lovanii conciliare, quam pcenas ab eo exigere maluil. 

 Quemdam Lucaeium nomine cum mandatis ad eum 

 misit, si Lycampaeo cedere velit, omnium illi, quae 

 impie, nefarieque per multos annos alia super alia 

 ausus sil,.gratiam faclurnm : magno se ilium praemio 

 remuncraturum, conccssurumque ui locum domicilio 

 ex magna copia deligeret, quern ex omni Gallia 

 opporlunissimum judicaret: pacate ac lubens ei traderet, 

 potius quam bello atque invitus paulo post amilteret 

 tamen : quod nisi dccedat, ac suos deducat, sese 

 ilium, pro hoste habilurum. His acceptis mandalis, 

 Lovanius primo commotus metu atque libidine di- 

 versis agitabalur : limebal iram Regis, ni paruisset : 

 porro animus cupidine caecus, ad incoeplum rapiebatur. 



