— 248 - 



Vicit landera in avido ingenio pravum consilium : 

 exoriens enim bellum, ac motiim terrarum, velut 

 ex specula prospiciens, in supplicis humililalem 

 demitierc se, veniamque erroris furorisve pelere 

 nondum statuebat : sed exlrahere reliquum lemporis 

 aeslatis in animo habebat. Ilaque Lucaeio respondit, 

 sibi neque majus quidquam, neque charius autoritale 

 Regis esse; ab adolcscentia ila se enixum, ut ab 

 oplimo quoque probaretur ; virlute non malilia Regi 

 antea placuisse : ob easdem artes ilium se in suam 

 militiam scripsisse, slipendio juvisse, ornatumque 

 esse voluisse. Cae'erum quo plura bene alque slrenue 

 fecissel, eo animum suum injuriam minus tolerare. 

 Non aequum esse, nova, falsaque crimina, plus sibi 

 obessc, quam anliqua merila, quorum ipse Rex 

 teslis esset : frustra clementiae, gravitalisque regis 

 famara vulgalam in gentes esse, si levibus de causis, 

 quae vix querela el exposlulalione dignse sunt, arma 

 capiat, ac bellum bene de se merilo inferat. Lycam- 

 paeum magnis sumplibus aedificasse : Regem neque 

 recte, neque pro bono faclurum, si justa emptione 

 qusesiiam rem tenere prohibuerii. Dimissus Lucaeius 

 in poslerum diem, cum intellexisset Lovanium 

 tacite curam adhibuisse, ut se caperet, amici cu- 

 jusdam ope ac consilio aufugiens, evasit. Qua re 

 commoti quidam ex amicis Lovanii, monuerunt, 

 videret eliam alque eliam quo progrederetur pro- 

 clinata jam re. Non eamdem illi semper occasionem 

 condilionibus aequis impelrandis futuram: cogitaret 

 ne se, suosque omnes funditus everleret: nee se 

 prudens sciensque eo demilleret, unde exitum videret 

 nullum esse: videri enim sibi periculosum, principe 

 Nivernensium ad Lovanii perniciem alque inleritum 



