— 258 — 



quonam modo sine crede in suam polestatem venire 

 posset, lacilus animo volvebal. Ilaque feecialem cum 

 his mandatis ad Araandum mitlit, se, si castro per 

 earn poiiatur, magno praemio remuneralurum : om- 

 nesque alios incolumes dimissurum : sin aulem 

 vicloriam suam expcctet, omnia exlrema omnes 

 passuros. Amandus respondil, fecisse Lovanii li be— 

 ralilatem, sibi aliqua re opus ne sit: enimvero fidem 

 dedisse se, nemini in dilionem venturum castrum, 

 nisi Lovanio qui id justa emptione possideret, qui 

 si decedendum mandet, dedimrum: sin minus, omnes 

 hostium impetus in defendendo perlaturum. Atque 

 his quidem responsis commolus Bordillonus, montem 

 edilo loco l.ycampaeo vicinum, ubi lormenta collo- 

 carentur apiissimum, occupai. In quern lamen ilia 

 propter abrupta loca, ac praecipiiia undique, ob 

 idque duris subvectionibus obnoxia, non sine ingenti 

 jumentornm vi ac magno labore perlrahi potuerunt. 

 His iia constilulis obsidionem inslruil, caslrumque 

 omni ex parte op[>ngnare aggredilur, ac jam suos 

 ad omnia feliciier auspicanda odhorlabalur , cum 

 Lovanii exlrema melucnies, ac sibi jam diffidenles, 

 unum ex snis ad cum milium, qui diceret, cupcre 

 quidem se cast rum tradere, sed potestalem se ejus 

 rei nullam habere ante novem dies, interea rogare, 

 til manerenl inducioe, neve alter alteri noceret : 

 (juem ubi Bordillonus intellexit, praesentis periculi 

 vitandi causa a suis esse missum, neque ullam spem 

 ac conditionem afferre, respondit, se magis mise- 

 ricordia molum, quam merito conservaturum cos, 

 si, priusquam globi murum alligissenl, se dedissunt : 

 sed deditiotiis nullam esse moram. Quo acceplo 

 nuntio Amandus suorum tenlat animos, (pjos cogno- 



