55 



Bulletin de r/%cad(^iiiie Impériale 



56 



Mandshuria ad fines Koreae usque, et in ins. Sacha- 

 Un, ita ut certe crescat etiam in Yezo. 



Moneses Salisb. 



M.grancUflora Salisb. — A. Gray l.c. — Black l.c. 

 In Japonia, verosimiliter ins. Yezo, legit Ch. Wrigh t 



ex Gray. 



Ckmaplûla Pursh. 



1. (Jli. mnhellata Nutt. 



Hab. in silvis frondosis Yezo, v. gr. prope Ssiginope, 

 frequens, ined. Julio flor. c. fr. a. praeced. 



Cura planta europaea convenit, quam planta ameri- 

 cana vero humilior et niagis brevifolia. 



2. Ch. japonka Miq. Prol. 97. (Martio). — Ch. 

 astylaM.3i\\xa. I. c. (Majo ejusd. anni.) 



Hab. in tnta Japonia nec non Mandshuria austro- 

 orientali. , ,. 



4. Monotroijeae. 



Monotropa L. 



1. M. uniflora L. — Miq. in Ami. mus. Lugd. bat. 

 I. 35. — Prol. 98. — ilf. /mmifeDon! FI. Népal. 151. 



Hab. in Nippo)% média frequens: in silvis alpis Nik- 

 koo, cum Corylopside; circa Yokohama, ab Junio ad 

 finem Septembris florens, Novembri irf. ; in pinetis 

 Hakone (Buerger ex Miquel); Kiusiu, frequens in 

 silvis obscuris et subalpinis, v. gr. Naga-yama, Kund- 

 sho-ssan; in ins. Tsu-sima (Wilford!). 



Ex analysi ad vivum delineata petala apicc lacera- 

 to-erosa, ïntus versus basin brève denseque pubescentia, 

 basi cucullata et nectarifera, filamenta abasi ultra mé- 

 dium villosa, stigma profunde umbilicatnm, 5-lobum, 

 obsolète sub-5-sulcatura. In figura Hookeri (Exot.fl. 

 II.85.),ad vivum depicta, et ejusdescriptione, filamenta 

 ad apicem ipsum usque brève pubcrula, petala apice 

 minute erosa intus glabra, basi quam in nostra angu- 

 stiora, — an nectarifera non constat, stigma ut in nos- 

 tra. In planta himalaica, omnibus partibus simillima, 

 a Donio pro specie propria (M. humili) habita, a me 

 specimine authentico examinata, petala filamentaque 

 àb auctore pilosa dicuntur, in M. uniflora villosa esse 

 asserit, et stigma 7-sulcatum profunde umbilicatum, 

 neque leviter umbilicatum, non sulcatum, ut habet de 

 M. uniflora. Apud recentiores speciem Donii frustra 

 quaesivi, quae vero exemplaria indica (Pioyleana et 

 Buchananianum) examinavi, americanis et nostuis 

 prorsus similia mihi visa sunt, petalis filamentisque 



tamen pauUo parcius pilosis. De stigmate in sicco haud 

 tute investigando certi aliquid adducere nequeo. Nul- 

 lus tamen dubito, M. humilem cum nostra conspeci- 

 ficam esse, nec non 31. uniftoratn quoad pubem simili 

 modo variare ut 31. Hypopityn. 



Quid %\i 31. 3Iorisoniana Don ibid. 152. (an etiam 

 Michaux?), a Wallich in Nipalia lecta, eruere non 

 potui. Apud Roxburghium (éd. 2.) totum genus de- 

 sideratur. 



2. 31. IJypopitys L. var. hirsuta Ko th. 



In ajpe Nikkoo aestate ineunte florentem, et au- 

 tumno itérum florentem pusillam in Fudsi-yama legit 

 Tschonoski. 



Ericacearum computatio. 



E'ncrtcme japonicae a Miquel (sur les caractères 

 et l'origine de la flore du Japon, extr. ex Arch. Néerl. 

 II. 1867.) enumerantur 54, quarum 1 indeterminata, 

 et 38 endemicae habentur. Ex meis disquisitionibus 

 patet, ab hisce numeris Miquelianis retractandas 

 esse species 8 (Vaccinium Oldhami, V. Donianum, Pa- 

 rapyrolam , 3Ienziesiam ferruyineam , BJmlodendron 

 Sieboldi, Bh. Buergcri, Bh. Burmanni, et Pyrolam asa- 

 rifoliam). Quibus sublatis, numerus specieruni Mi- 

 quelio cognitarum supererit 4(i, endemicarum vero 

 30. Habent sese igitur hae ad illas, uti 65V2 ad 100. — 

 Ipse supra enumeravi Ericaceas 70, e quibus endemi- 

 cae videntur 42, vel 60: 100, post meliorem florae 

 perscrutationem igitur pauciores. Componuntur 28 

 species japonicac superstites e speciebus circumpolari- 

 bus 12, americanis (partira etiam extra Japoniam in 

 Asiara propagatis) 7, himalaicis 3, sibiricis 2, sinicis 3 

 et europaeo-asiatica 1 . Videtur igitur afrinitas cum Ame- 

 rica asiaticae fere aequimagna. Sed liaec araericana si- 

 railitudo major fit, si etiam endemicas species quoad 

 earum affinitatem consideraraus. Ex hisce enim inveni- 

 mus 12, speciebus araericanis affines, et 4 tantuni asia- 

 ticis (himalaicis). Major sane adhuc numerus specierura 

 typi proprii, 25 nenipe e 42. ïotus numerus noster 

 Ericacearum (70) ditissiraus forsan quam in ulla alla 

 regione aequimagna: accedit nerape ad illum civitatum 

 boreali-americanarura a Mississipi orientera versus si- 

 tarum, ubi Ericaceae 83 inveniuntur, (Horace Mann. 

 Catalogue, éd. 1868), et major est quam ille civitatum 

 borealium (cf. Gray. Statistics of the flora of the Nor- 

 thern United states), ubi 62 crescunt. Qua compara- 



