102 



observa vi. M. Majo planta, postea forma haemisphaerica 

 praedita, scapis indurescentibus pulvinos amplos, spinis 

 horrentes efïormat. 



Petalorum numerus praecipue in speciminibus praeco- 

 cibus saepe ad 4, haud raro etiam ad 3 reductus. Sta- 

 minum ad normam evolutorum numerus admodum va- 

 riât: in speciminibus exiguis saepe minor, quam 5 obser- 

 vatur, in vegetioribus contra ad 5 — 10 (saepissime 7 

 vel 8), et rarius etiam ad pentadem triplo auctam ad- 

 scendit (13 compluries vidi). 



Cuncta exemplaria a me examinata ad C. orthocera- 

 tem DC. Stev. pertinent (cf. Steven, annotât, botanicae 

 in Bull, de la Soc. Impér. des Natural. de Moscou, tome 

 XXI. 1848). Carpellorum rostrum lobos basales 2'/ 2 — 3- 

 plo superat. Ceterum notae distinctivae, a cl. auctore 

 commemoratae, satis variabiles. Spica fructifera globosa, 

 vel late ovata, vel demum oblonga (cum rostris triplo, 

 sine rostris 5-plo longior, q. lat.). De carpellorum di- 

 rectione quae dicta sunt, ad superiora tantum referenda; 

 e reliquis infima magis v. minus descendentia, infra spi- 

 cae médium sita horizontalia observantur, sequentia sen- 

 sim magis magisque assurgunt. Rostra omnino recta in 

 spicae parte inferiore haud raro occurrunt, saepius ta- 

 men rostrum vel parte suprema vel totum evidenter cur- 

 vatum. In spicis nonnullis curvatura tam valida, ut a G. 

 falcati Pers. curvatura vix superetur; dum in aliis spicis 

 ejusdem speciminis carpella inveniuntur, rostris multo mi- 

 nus hamatis. Itaque ad dignoscendam utramque speciem 

 rostri directio non semper sufficit. Miror Stevenium de 

 «crista subquadrata» omnino non mentionem facere, quae 

 mihi nolam optimam G. orthoceratis exhibere videtur. 



Memorabile est Malorossos irequenliam floresque copio- 

 sos Ceratocephali pro indicio messis largae habere. Quae 



