155 



nota separantur, cujus ope P. obscura a P. recla optime 

 dignoscitur, nempe figura bracteolarum, quae in una 

 parte (P. obscura et P. astracanica), praetermissa ma- 

 gnitudine, laciniis calycinis conformes (v. etiam latiores), 

 in altéra (P. recta et P. taurica) difformes, i. e. multo 

 angustiores sunt. 



136. Potentilla obscura Willd. (P. recta L. var. 

 obscura Led. fl. ross. II. p. 46; Lehm. revis. Pot. 1. c). 



Obscure viridis, caulibus multifloris, pedalibus v. spi- 

 thameis, cum foliis villoso-hirsutis; (oliis inferioribus qui- 

 natis: foliolis oblongo-obovatis oblongisve (2 — 3-plo lon- 

 gioribus q. lat.), inferne integerrimis, a medio v. a ter- 

 tia parte inciso-crenato-serratis, serraturis utrinque 3 — 7, 

 plerumque obtusis; stipulis in superiore et suprema parte 

 caulis vix minoribus saepius valde dilatatis, magnis; ca- 

 lycibus magnis, sub anthesi 4 — 5, fructiferis 7 — 9 li- 

 neas longis, ovato-coiiicis; calycis laciniis saepissime tri- 

 angulari-lanceolatis, acutis v. acuminatis; bracteolis ova- 

 to-lanceolatis oblongisve, acutis vel obtusiusculis, calyce 

 longionbus, sub fructuum maturitate conniventibus. 



a elatior: caulibus pedalibus et ultra; foliolis foliorum 

 inferiorum infra médium integerrimis, sed raro exacte 

 cuneatis, fol. superiorum a tertia parte crenato-serratis, 

 serraturis utrinque 4 — 6 obtusis; stipulis supremis valde 

 dilatatis; petalis fere bracteolarum longiludine, emargina- 

 tis. Calyces fructiferi 9 lin. longi, caules obscure purpu- 

 rei, folia sordide viridia. In campestribus pr. Wesselaja 

 haud frequens; d. \ 1 Jun. m. fl. et fr. submat. 



Varietas haec, speciei formam typicam exhibens, ma- 

 xime cum icône Beichenbachiana P. obscurae (pi. crit. 

 t. 340) convenit, lamen non omnino. lcon citata formam 



