156 



nostrae P. obscurae repraesentat, habitu quam maxime 

 ad P. rectam accedentem. 



8 sericea: obscure viridis, tota villis albis copiosis ob- 

 tecta; caulibus spithameis, dense foliatis; foliolis subtus 

 villis mollissimis adpressis incanis, supra obscure viridi- 

 bus scabriusculis, plurimis a tertia parte crenato-serratis, 

 serraturis utrinque 3 — 7 obtusis; stipulis infimis plerum- 

 que lineari-lanceolatis integerrimis, supremis valde dila- 

 tatis, integerrimis v. saepius bifidis; calycibus obscure et 

 sordide viridibus, basi villis mollissimis ad 2 lin. lon- 

 gis obtectis, corollam aequantibus vel paullo longioribus. 

 Cum antecedentibns; d. 41 Jun. m. fl. et fr. 



Varietas haec, colore valde obscuro et indumenti in- 

 dole insignis, in herbariis Petropolitanis a me non visa. 

 Calycis laciniae exteriores (bracteolae) ovalo-lanceolatae, 

 saepe acuminatae, apice tamen plerumque obtusiusculae 

 vel rarius etiam obtusae et interdum bidentatae. Quod 

 foliola foliorum supremorum attinet, varietas haec eodem 

 fere jure ad P. obscuram, quo ad P. astracanicam refer- 

 ri potest. 



y macrocalyx: caulibus adscedentibus, spithameis pe- 

 dalibusve; foliis quinatis: foliolis foliorum radicalium a 

 medio v. antice tantum profunde crenato-serratis, serra- 

 turis utrinque 3 — 4- obtusis, foliolis foliorum caulinorum 

 a tertia vel quarta parte crenato - serratis, serraturis 

 utrinque i — 8 obtusis v. acutiusculis; calycis laciniis 

 exterioribus (bracteolis) oblongis, obtusiusculis, jam sub 

 anthesi 5 — 6 lin. longis, corollam magnam evidenter 

 superantibus. In campestribus pr. Wesselaja; d. 26 Maji 

 m. fl. et fr. immat. 



Planta dubii loci, foliorum et caulium colore inter P. 

 obscuram et P. astracanicam ambigua, sed propius ad il- 



