434 



rostrum pro ipsorum dimensione nequaquam longius, quam 

 in L. biscutellaefolio, L. aspero et affinibus; superficie 

 ceterum difterunt: Ut vidimus, L. biscutellaefolii achenia 

 sulcis 5 profundioribus, spatia lata separantibus, et prae- 

 terea multis (ad 10) tenuissimis exarantur; in A. asper- 

 rima (quae mihi Leontodon (sect. Asterothrix) asperri- 

 mus) juga numerosa angusta sulcis separantur latitudine et 

 numéro aequalibus. Ita prioris striae secundariae in pos- 

 teriore a primariis non diversae. Difîerentia haec tamen 

 parum valet, cum in speciminibus a me relatis, sulci 

 aeque ac striae tenuissimae cernantur. Itaque unica dif- 

 ferentia, sed vix dignitatis genericae, in numéro radio- 

 rum pappi quaerenda est, quorum in A. asperrima 40 — 

 50, in L. biscutellaefolio 20 — 30 observantur. Involucri 

 squamarum numerus vix ullas notas dignosticas praebeat, 

 quippe qui in utraque specie, imprimis vero in posteriore 

 admodum variet. 



De acheniorum squamulis transversalibus, ad rostrum 

 versus sensim altioribus v. in spinulas dilatatas trans- 

 mutatis (praesertim in Ast. asperrima), nihil dixi, quia 

 praeter altitudinem variam nihil ostendunt proprium. 



249. Podospermum canum C. A. Mey. (Led. fl. ross. 

 il. p. 781; Stev. Verz. p. 230. JYs 851). 



|3 glabratum DC. (Led. 1. c. p. 782; P. ponticum 

 Stev. 1. c). Ad fruticetorum margines in prato ad Kon- 

 kam infra Wesselaja sito satis frequens; d. 12 Maji m. 

 fl., d. 7 Jun. m. fl. et fr. 



Varietas haec ex opinione cl. Stevenii «certissime pro- 

 pria species distincta caule erecto paucifolio, invo- 

 lucri squamis exterioribus apice bifidis v. apophysi spha- 

 celata auctis». Ego ad centum specimina e variis re- 

 gionibus Rossiae, imprimis e caucasica desumpta, exami- 

 navi, et in omnibus, tum in iis, quae ad formam typi- 



