PARTES INTERNAE. 97 



distinctior; in imo abdominis fundo (ad p) penitus sejuncti sunt. Ad haec conferas Rathkeum pag. 55 

 — 56. Sed decursus oviductuum plenius videri potest in ejusdem tabulac fignra VIII, Molges tae- 

 niatae oviductus situ naturali exhibente, ovariis ipsis etc. remotis, residuis tamen vcstigiis quibus- 

 dam appendicum lutcarum (II.), nam ovaria oviductus et appendices omnes membrana tenui eadem co- 

 haerent. Initia ovariorum, seu orificia, per quae ova intrant, in Molgis visus meos fugerunt; sine dubio 

 autem eodem loco investiganda sunt, ubi in Salamandris oviductus hiant, de quibus infra tractabitur. 

 Conferas Rathkeum pag. 55. Color oviductuum albidus est, superne autem, versus initium eorum, 

 niveus. In hac parte nivea albuminis copia contenta esse videtur, cum vitelli, simidac illam transgressi 

 sunt, albumine hyalino vestiti appareant. Conferas quae Spallanzam et Lacepede de his scripserunt, 

 quaeque ipse infra de Salamandra maculosa tradam. Cum Molgcn palustrem aperuissem, vitelli omnes 

 ei adhuc in ovariis contiuebantur (fig. II) ; sed Molgae taeniatae ova jam in oviductus transgressa erant 

 (fig. VIII), et Iocus, ubi ovum includebatur, quasi intumescebat et colore nigro - coeruleo imbutus esse 

 videbatur (r/. r/. f/.). Oviductibus apertis, ova in conspectum prodibant, ovis ranarum similia, sed mi- 

 nora, ovalia, nec inter se cohaerentia. Magnitudo eorum e locis tumescentibus (r/) oviductuum intelligi 

 potest. Constabant e liquore limpido, membranula hyalina incluso, vitelloque dimidio flavo dimidio 

 brunneo (fig. VIII ad r), in centro liquoris quasi suspenso. Membranula pertenuis erat, nihilominus sat 

 firma, ut pressioni violentae externae per longum tempus resisteret, antequam disrumpebatur. De ortu 

 et formatione albuminis et membranulae ovorum consule Rathkeum pag. 28 et 67 — 68. 



Transeo nunc ad Salamandrae maculosae partes sexuales, ?t quidem primo ad mascu- 

 las — Tabulae XVI figura I exhibet maris, die 6 Maji capti, die 10 ejusdem mensis dissecati, partes 

 internas situ naturali: 10 est pars testiculi inferioris sinistri; 1-1 sunt vesiculae semina- 

 les; 20 pars infera renum. Corde, hepate, pulmonibus totoque canali alimentario remotis, genitalia 

 mascula, sitn forma et colore , quales figura IV exhibet, in conspectum prodibant — Utrimque ad spinam 

 dorsi testiculi duo (10. 10), (de quibus couferas Rathkeum p. 37 — 43), magnitudiue et forma aequa- 

 les, siti sunt, e partibus duabus conflati; parte supera (a) alba, colore lactis diluti, infera (3) flavi- 

 cante, utraque grauulosa, granulis partis inferae attamen distinctioribus. Funk (tab. II, fig. 12) ambas 

 partcs aeque granulosas exhibuit. Hanc inferam partem Meckel pro specie epididymidis habet. 

 De testiculis Molges cristatae (palustris) Prevost et Dumas (in Ann. d. Sc. nat. par Audouin etc. I, 

 p. 281 — 282) dicunt, partem eoruin flavam animalcnlis spermaticis scatere, partem albam autem eis 

 omnino carere. Inferne testiculi appendice parva alba (y) aucti sunt, cui appendix altera parva, satu- 

 rate-flava (5), adhaeret. Testiculi eorumque appendices, per totain longitudinem, linea impressa subbi- 

 partiti sunt. Conferas Perraultum, Meckelium, Rathkeum etc. Testiculus superior ligamento albo (4) cum 

 inferiore cohaerebat, quod ex appendice flava illius in partem superam inferioris descendebat. Perrault hoc 

 ligamentum le vaisseau spermatique preparant appellat. Rathke, pag. 23, fasc.I, clare exposuit, quo- 

 modo utrimque ad spinam dorsl priino testiculus unus nascatur, hic autem deinde in duos testiculos discedat; 

 conf.RATHKEUMinfasc.IV, pag. 29. Numerus testiculorum haud semper idem est, nam in altero iudividuo, 

 ejusdem cum illo, cujus testiculos modo descripsi, magnitudinis, eodeiu tempore et loco capto, eodemque die 

 dissecto, soli testiculi inferiores cum ligamento ascendente (^) et duabus appendicibus (5, y) testiculorum 

 superiorum reperiebantur, eodem utique situ et niagnitudine, qua figura IV has partes exhibet, testiculo- 

 rum superiorum ipsorum nullo vestigio. Hanc variabilitatem numeri testiculorum alii quoque auctores 

 testantur. Perrault immo sex testiculos reperiit; Rathke etiam in uno individuo, infra secundum 

 testiculum lateris dextri, tertium observavit, illo quidem multo minorem. Secundum Funkium nu- 

 merus testiculorum plerumque quaternarius, saepe senarius, est. Mas tertius, die 25 Junii dissectus, 

 tantum testiculos duos habebat, qui autem forma et magnitudine cum supra descriptis omnino convenie- 

 bant (v. fig. II). Hi testiculi, imprimis autem supera eorum pars (a), reti eleganti vasorum sanguifero- 

 rum quasi vestiti erant (v. fig. III); sanguine autem e his vasis recesso, superficies testiculi speciem 

 praebebat multitudinis parvarum glandularum granulorumve confertorum. In hoc iudividuo (fig. II) ap- 

 pendices luteae perinsignes erant (11.), et e magna copia glandularum exiguarum conflatae esse vide- 

 bantur. Glandulae ipsae, oculo armato iuspectae, nitcbaut, iustar granulorum aureorum confertorum, in 



GHAYENlfOKST licplilia. 25 



