62 BATRACHIA. 



Individuum alterum , paulo majus , vittam dorsalem habet obsoletiorem , dorsum totum epidermide 

 fusco vestitum, maculus nigras abdominis obsoletissimas , marginem nigrum maxillaruin inferiorum obso- 

 letiorem; sed vitta ornatum est nigro - fusca , sub uiargine externo parotidum orta, ad medium Iaterum 

 trunci ducta, sensim tamen evanescente. Individuo supra descripto hujus vittae non nisi vestigiuni infra 

 parotides, vel potius ad marginem externum parotidum ipsum, superest. 



Bufo ornatus Spixii pag. 45, n.38, tab. XVI, fig. 2, huic speciei respondet. Noster quidem 

 major est, verrucis ininime hispidis, pictura quoque haud omnino congruente, sed notis essentialibus 

 ainbo conveniunt. Maculae obscuriores dorsales irregulares nostri speciininis rudimenta esse videntur 

 crucis geminae, quam Spix exhibuit. Ornatus Spixii subtus inunaculatus est — Bufo ornatus 

 Principis de Wied (Beitr. I, p. 558, n. ,'i) differt a uostro, plantis semipalmatis , verrucis elatioribus; 

 nihilominus credo, illum quoque ad nostrum adhibendnm esse, Princeps enim ad suam speciem laudat 

 ornatum Spixii, pedibus haud palmatis differenteni. In nostro individuo digiti postici basi sola pal- 

 mati sunt, quibus ergo nostrum inter individua Principis et Spixii medium tenet. Quem Princeps autem 

 in fasciculo XI Iconum ad Hist. nat. Brasil. edidit Bufo ornatus, a nostro differt parvitate, granu- 

 lis distinctioribus, digitis posticis totis liberis, cruce duplici dorsali nigra distinctiore. De Bufone 

 margaritifero Daudinii, et Sebae I, tab. 71, fig. 9, quos Princeps ad suam speciem allegat, con- 

 feras quae sub B. typhonio, n. 2, monui — Quaeritur, num quoque Bufo dorsalis Spixii pag.46, 

 n. 40, tab. XVII, fig. 2, huc referri debeat. Vitta ejus vittae ornati nostri respondet. Spix ipse quo- 

 que dicit, Bufonem dorsalem ornato et scabro (musico nostro) affinem esse. 



10. B. C I N E R E U 8. 



Ferriicosiss , parotide subsemiovali ', plantis semipalmatis ; ci/tereus aut piceus, plus 



minus obscuro - maculatus. 



Rana bufo Linn. etc. 



Bufo vulgaris Laur. Daud. etc. 



Bufo ciuereus Schn. Merr. etc. 



Auctores hanc speciem satis bene descripserunt; Roesel noster autem iconem ejus elegantissi- 

 mam et exactissimam edidit. 



Longitudo individuorum indigenorum nostri musei est l£ — *H pollicum, ab apice capitis ad 

 anum usque. Caput adultorum obtusius est capite niinorum. Tympanum plurimis omnino deest; in 

 uno tantum individuoruiu majorum pars tympani dextri obsoletissime conspicitur. Maxilla inferior antice 

 leviter emarginata est, tuberculo paivo obtuso in medio eniarginaturae. Parotis vix subpetiolata for- 

 mam habet ovi, longitudinaliter partiti, margine recto externo. Merrem, inter characteres distinctivos 

 hujus bufonis, digitorum posticorum apices membrana auctos recepit; sed quoque B. va- 

 riabilis tali instructus est membrana, paulo quidem angustiore, cum ei, caeteris paribus, digiti lon- 

 giores et graciliores sint quam cinereo. Denique nota, ab ista membrana desumta, niniis subtilis est, 

 cum corpus totum verrucosum et pictura hanc speciem optime distinguant a variabili, cui verrucae ad 

 latera capitis nec non in tibiis et ulnis desunt. Color, in spiritu vini commutatus, cinereus aut piceus, 

 individuorum uni sordide-ochraceus est, abdomine nigro - maculato ; sed memini, vivos etiam ita colo- 

 ratos bufones hujus speciei vidisse; omnibus autem, majoribus aeque ac minoribus, margo externus 

 parotidum vel totus niger est, vel macula magna nigra notatus. 



Praeter individua iudigena, tria alia coram habeo , ununi sibiricum, alterum nubicum, a Lich- 

 tensteinio niihi missa, tertium incertae sedis; omnia auteni notis quibusdam a nostro cinereo discedentia. 



