V. BUFO. 57 



culatis; forsan tainen icon haud satis exacte exliibita est. Quaeritur, numne maculiventris et Agua 

 ad unam eandemque speciem referri debeant. 



Alia quaedam, ad marinum et Aguam spectantia, legere velis sub specie insequente. 



5. B. MELANOSTICTUS. 



Verrucosus subbispidus, parotide reniformi , capite marginato, plantis basi summa digitorum 

 pahnatis; marginibus capitis ct maxillarum albonigroque maadatis. 



Bufo melanostictus Schneideri. 

 Bufo scaber Daudimi. 

 Bufo bengalensis Daudimi. 



Hunc Bufonem javanensem de Haan mihi misit sub nomine Bufonis scabri. Cum vero sub 

 hoc nomine quaedam species confundantur , denominationem anteposui, qua Schneider primus usus est. 



Statura et proportio partium omnino convenit cum marino; etiam margines elevati capitis, 

 ad tympanum usque ducti, nec non verrucae, iilis marini respondent; verrucis tamen, quibus latera 

 et artus vestiti sunt, magis elevatis, passim centro subacuminatis, indeque toto animali magis scabro. 

 DifFert autem a marino, parotide reniformi aut, si mavis, subcurvato - cylindrica , ita tamen, ut 

 quoque in latere convexo, paulo infra medium, incisura conspiciatur — Longitudo 3f pollicum — 

 Color infra dilute-piceus, granulis pallidioribus puncto fusco; supra sordide piceo - ferrugineus , verru- 

 cis minoribus vel totis vel centro solo nigro - fuscis ; margine maxillae superioris, punctis marginalibus 

 inferioris, plantarum palmarumque verrucis omnibus, digitorumque apicibus, nigro - fuscis. Ubi vetus 

 epidermis abscessit, color dilutior est, subcinereus, verrucis granulisque unicoloribus , margine maxilla- 

 rum pallide - cinereo. Cum autem in hoc individuo margines capitis pallide - cinerei unicolores sint, suspi- 

 cor, eos, aeque ac maxillarum margo, epidermide nigro-fusca indutos fuisse. Callus magnus nigro- 

 fuscus, sub digito exteriore plantarum, adeo prostat, ut digiti brevis crassi speciem exhibeat (forsan 

 eadem ratio est in Bufone semilunato, de quo Schneider, et post eum, Merrem aliique auctores 

 dicunt, digitum quintum plantaruiu Iongissimum esse, addit enim Schneider, callum Ionguni, ante et 

 juxta pollicem, speciem sexti digiti praebere. Idemque monendum est de Bufone horrido Dau- 

 dinii, cui auctor digitos sex plantarum tiibuit). 



Ad nostrum specimen exacte quadrat Bufo melanostictus Schneideri, quem Merrem ad 

 B. pustulosum adhibet. E diaguosi Meiiremiana pustulosus est subcaudatus; nec vero Sebae I tab. 

 74, fig. 1 laudata tale quid, caudae simile, exhibet, nec descriptiones auctorum allegatorum vestigii 

 caudae mentiouem faciunt. Quacritur, num Merrem forsan iconem Bufonis scabri Daudimi, qui 

 autem a Merremio ipso cum marino conjunctus est, ante oculos habuerit. Caeterum autem nec illa 

 Sebae icon, nec B. pustulosus Laurentii ad hoc nostruin individuum quadrant. 



Bufo scaber Daudinii (in Latreillei Hist. nat. Bept. II p. 134) nostro melanosticto bene re- 

 spondet, quem Daudin etiain cum illo conjunxit. Auctor vero etiam pustulosum Laurentii et La- 

 cepedei (eundem quem Merrem sub hoc nomine recepit, de quo modo locutus sum) et scabrum 

 Schneideri (de quo infra) ad suum scabrum adhibuit, qui autem huc haud spectare videnlur. La- 

 treille etiam (Hist. nat. Bept. IV pag. 293) dubitat, nuni pustulosus cum scabro conjungi possit. In 

 Historia naturali Baiiaium (pag. 94, tab. 34 fig. 1) et in Hist. nat. Beptilium (VIII p. 194) Daudin qui- 

 dem ad scabrum adhibet inelanostictum et pustulosum, rejicit autem Sebae I, tab. 74 fig. 1, 

 licet haec icon ipsa B. pustulosus Laurentii sit. De Bufoue scabro Schneideri Daudin suspica- 

 tur, auctorem Bufonem Aguaiu (Daudinii nempe, de quo sub marino locutus sum) et spinipedem 

 Ghavenhorst Reptilia. 15 



