V. bufo. 55 



ribus distinctiores confertissimae , dorso niaximae sed pauciores, nec confertae, in medio dorso auteni 

 iu series longitudiuales duas dispositae. Onines hae verrucac puncto centrnli uigro-fusco notatae sunt; 

 laterales autem saepius signo regulari rotaeformi rufesceuti, cujus axis punctum illud distiuctius et sub- 

 elevatum est. Verrucae parvae pedum quoque punctum centrale elevatum habent. Parotis porosa, 

 petiolata, subtransversa, margine postico (anum versus spectante) recto , suboblique versus latera directo, 

 antico arcuato, unde figura parotidis subsemicircularis , angulo exteriore tamen acutiore, indeque paro- 

 tide subcordata; poris distinctis, intervallo fere lineae iuter se distantibus; praeterea signis parvis sub- 

 obsoletis rufescentibus notata. Angulus exterior posticus parotidis excurrit in plicain, ad basin femorum 

 usque ductam; altera plica lateralis, infra axillam orta, ad basin internam femorum decurrit. Ver- 

 rucae partis inferioris plantarum majores sunt quam superioris, totaeque rufae. Digiti omnes sub- 

 tus rufo-fusci sunt, apice obscuriore, disco plano termiuati. 



2. Longitudo 5| pollicum. Supra fuscum, infra paulo pallidius. Forma totius animalis, 

 nec non partium corporis singularuin et verrucarum, harunique dispositio, eaedem sunt ac in varietate 

 antecedente. Verrucae paulo pallidiores suut iuterstitiis earum, eodem autem modo signatae ac in 

 antecedeute, sed asperiores quam iu illa et in sequente; dorsales prae caeteris elatiores sunt. Caput 

 magis depressum est quani in varietate prima et tertia; spatio inter oculos paulo profundius excavato, 

 verrucis parvis, quae illis desunt, obsito. Pedes et digiti multo graciliores sunt quam in varie- 

 tate prima. 



3. Longitudo 5^ pollicum. Forma totius corporis nec non partium ejus et verrucarum, ha- 

 rumque dispositio, eaedem sunt ac in praecedentibus. Pedes et digiti proportione sunt varietatis 2; 

 verrucae autem minus altae. Margo circa verticem et palpebras exstans humilior est quam in varie- 

 tate 1. Color osseus. Verrucae parvae pedum puncto centrali minutissimo castaneo subprotuberante, 

 id quod Merrem verbis „verrucis artuuni acutis" indicavit; sed nostra individua probant, non solum 

 artus, sed etiam abdomen, saepius verrucis acutis obsitos esse. Maxilla inferior omnibus individuis 

 margine antico emarginata est, tuberculo dentiformi e medio eniarginaturae exstante. 



4. Individuum americanum musei anatomici nostrae universitatis : Longitudo 4 poliicum. Cor- 

 pus totum, artus, digiti, multo graciliores sunt quam in reliquis individuis; rugis multis longitudinali- 

 bus irregularibus , praeprhnis in parte iufero corporis et pedum, parotidibus angustioribus ovatis. Ista 

 gracilitas, rugae, fonnaque angustior parotidiun autem e statu priore hujus individui exsiccato et col- 

 lapso ortae esse videntur. Verrucae corporis, praecipue dorsales, multo minores sunt quam in antece- 

 dentibus, vix protuberantes. Color fusco - testaeeus ; parotides badiae; abdomen et pedes maculis ma- 

 joribus minoribusque , saepe confluentibus , obscuro - fuscis variegati; verrucae quoque, nec non margi- 

 nes capitis et maxillarum, obscuri sunt; ad latera dorsi maculae tres niagnae elongatae irregulares 

 nigrae vittam exhibent lateralem interruptam; macula suborbicularis niinor utrinque in cervice, ad mar- 

 ginem parotidis, conspicitur. 



De synonymia hujus speciei plura monenda sunt: 



Sebae I, tab. 76, fig. 1 sine dubio huc spectat, licel icon ipsa haud cum nostris individuis con- 

 gruat; verrucae dorsales enim, forma et dispositione , nimis regulares sunt, parotides autem angustio- 

 res, fere ut in antecedente icterico. P»echstein, qui (in translatione operis Lacep. II, tab. 30) hanc 

 Sebae iconem, mutata sola positura anhnalis, repetiit, parotides adhuc augustiores , itaque illis icterici 

 similiores, exhibuit. Caeterum in ista Bechsteimi tabula numeri figurarum 1 et 2 commutati sunt. 



Wallbaum, a Meiuiemio Iaudatus, parotides ovatas descripsit (quod haud exacte ad nostrum 

 quadrat), marginem horizontaliter productum superciliorum , marginemque palpebrarum inferiorum, sub- 

 tiliter crenatum (nostris individuis integrum). 



Linnei Banam marinani, ad quam quidem Sebae icon laudata est, Merrem interrogative 

 citat. Tubera quatuor inter nates et os coccygis, quae Seba descripsit et in icone cxhibuit, meis spe- 



