IV. STOMBUS. 



51 



detur. In scriptis Berolinensibus (Der Gesellschaft naturf. Freunde zu Berlin Magazin, 1809, pag. 86) 

 Schneider historiam literariam ranae cornutae, et descriptioncm fusiorem exemplariuin duorum ejus 

 in museo Barbyensi examinatorum , exhibuit, quae tamen Iiaud omnibus numeris cum nostris individuis 

 convenit; pagina 90 autem sequitur descriptio individui eximii viventis, longitudinc 7, latitudine 4 polli- 

 cum anglicorum, quam Tilesius cum Schneidero communicavit. Tam vero descriptio illa, quam 

 icon ei addita, a nostro individuo Stombi Bojei adeo differunt, ratione verrucarum et figurae pictu- 

 rarum (ut taceam de coloribus, in nostro individuo sine dubio alteratis), ut nullo modo bufonem Tile- 

 sianum ad illud adhibere auderem; melius autem quadrat ad nostrum St. dorsatum, a quo nou nisi 

 magnitudine insigniore, verrucis confertioribus et inter se aequalibus, maculisque pluribus ni<ris albo- 

 limbatis, differt. Secundum Daudimum dorsum medium et facies supera artuum laevia sunt- corpus 

 et artus inferne sordide flavi, granulis quibusdam minutis dispersis obsiti; digiti postici semipalmati: 

 Noster Stombus Bojei superne ubique verruculosus est, subtus autem confertissime granulosus ven- 

 tre nigro-maculato; plantis fissis — Forsan noster St. dorsatus ad illum Daudimi bufonem adhiberi 

 posset, qui autem plantis semipalmatis , verrucis multo paucioribus laterum trunci, maculis verrucosis 

 dorsalibus nullis, digitis anticis gracilioribus ab illo differt. Lacepede quoque plantas palmatas de- 

 scripsit — Bana megastoma, in Spixii tabula quarta exhibita, non solum colore, sed etiam plan- 

 tis semipalmatis, tympano trapezoideo, verrucarum dispositione, etc. a noslris discedit — Princeps 

 de Wied, in Symbolarum suarum parte I, pagina 570etseq., de Bana seu Bufone cornuto aucto- 

 rum multa dubia protulit, ipse autem, inter individua eorum, duas species distinxit, dorsatam scili- 

 cet et Bojei, quarum haec, ut supra jam indicavi, e sententia principis ipsa, adhuc dubia est. Dau- 

 dimi bufonem cornutum pro specie tertia peculiari habet, propter papillas elongatas linguae. et mar- 

 ginem maxillae superioris dentibus validiusculis armatum (starkgez aehnelt, uti Princeps scripsit. 

 Daudin dicit la machoire superieure est munie de petites dents pointues, qui sont 

 plus distinctes au-devant de la tete; exacte uti princeps deutes feminae Ceratophryis dor- 

 satae, pag. 583 — 584, descripsit); quibus, pag. 590, additur, pedes, palpebras, verrucas corporis, 

 totamque animalis Daudimi formam, a Cerat. dorsata discedere. Tilesii bufonem cornutum, de 

 quo supra jam Iocutus sum, Princeps pro specie quarta agnoscere in auimo habet, propter narem utrin- 

 que geminam et plures alias differentias , quae pagina 590 — 591 indicantur. Bana cornuta Schneideri, 

 nec non Sebae icones, ad primam speciem adhibentur, nomine Ceratophryis dorsatae designa- 

 tam. De rana cornuta Linnaei, in museo Ad. Fried. descripta, Princeps dubius est, ob supercilia 

 apice tridentata; de Bana megastoma Spixii autem assert, eam, notis omnibus essentialibus, ad 

 dorsatam suam quadrare, nec nisi colore ab hac differre, errat tamen, cum refert, Spixium ranam 

 istam edentatam descripsisse , auctor enim expresse dicit, maxillam superiorem denticulatam esse. Cae- 

 terum autem Princeps putat, illam Spixii ranam verum esse Bufonem cornutum auctorum. 



Quod ad comparationem individui mei St. Bojei cum Ceratophrye dorsata Principis, haec 

 quaedam addo: De mare dorsatae, pagina 577, dicitur, tympanum esse subovatum subconcavuni (in 

 nostro nullum tympani vestigium conspicitur; locus, ubi meatus auditorius sub cute, ut suspicor, situs 

 est, colore vix paulo pallidiorc obsoletissime proditur, sed forma aperturae meatus illius neutiquam co- 

 gnosci potest) ; pagina 578 individui minoris mentio facta est, a reliquis pectine cutaneo (Haulkamm) ver- 

 rucoso, ab apice palpebrae unius, per medium frontis, ad apiceni palpebrae alterius ducto, differentis; 

 (nostro talis carina verrucosa insignis est); pag. 579 plantarum digitus primus (externus) et tertius lon- 

 gitudine subaequales describuntur (nostro digitus tertius primo paulo longior est); pag. 580 verrucae et 

 plicae verrucosae describuntur, quae tamen cum nostro haud conveniunt, quem itaque hic describam: Ca- 

 put superne verrucis granuliformibus sparsis, majoribus, minoribusque , lineisque subelevatis, scabri- 

 culum est; spatio tamen longitudinali concavo, superne inter oculos sito, laevi. Lineae istae, utrinque 

 circiter sex, a superiore capitis parte ad marginem maxillae superioris cursu undulato, descendunt, tam 

 subtiles vero sunt, ut vix perciperentur , nisi colore se distinguerent ; quaeque linea nenipe quasi e filis 

 duobus tenerrimis, uno nigro, altero albido, composita est. Verrucae pone angulum rictus confertiores 

 sunt, magisque elongatae, spinularum speciem exhibentes. Palpebrae superiores erectae, inferne et su- 



