I. HYLA. 07 



lis albis, partim (ubi neinpe epidermis vetus nondum abscessit) fusco - ferruginea maeulis flavicantibus: 

 Granula abdoininis alba sunt aut ochracea; artus subtus ciuereo-fusci, maculis maguis sordide-flavis, 

 nonnunquain confluentibus, variegati. Pedibus posticis maculae istae adeo magnae sunt, ut facies infera 

 tibiarum fere tota flava, plantarum autem flava, linea una longitudinali, tribusque aut duabus transver- 

 salibus, cinereo-fuscis, quasi cancellata sit. Digiti antici apicem versus nigerrimi snnt, postici fusci, 

 apice ipso superne niacula aurantiaca, unguis lati, veluti in digitis nostris, speciem praebente; prae- 

 terea macula conspicua est nigro-fusca, ad basin digitorum 2 — 4 palmarum. 



Monograpbiam hujus Hylae, omnibus partibus absolutam, priinus Roddaert edidit. Miror tamen 

 quod auctor, uec in descriptione nec in iconibus, macularum albarum lateralium, quibus nostra indivi- 

 dua ambo oruantur, rationcm babuerit, indeque suspicor, has maculas, si epidermide veteri obductae 

 sunt, flavas et cum abdomine concolores esse. Cum, e sententia Roddaerti, maribus margo maxillae 

 superioris concolor, lingua fusca, feminis autem haec albida, ille flavus, sint, nostra individua mares 

 eruut. Foramina, quae Roddaert (Fig. 4, litt. d. d) utrinque ad angulum rictus in ore exliibuit, no- 

 stro individuo quoque haud desunt; nec veio mihi successit, vesicam, ad basin linguae sitam (Fig. 4, 

 litt. c), per haec foramina inflare. 



Diagnosis Calamitae bicoloris, a Schxeidero (Hist. Amph. p. 156) edita, nullo modo ad 

 nostram speciem quadrat, sed potius ad sequentem hyp o chondr ialein. Nihiloniinus auctor tani ranam 

 Boddaerti, quam (p. 159) istam, a Lixneo in Amoenit. I. p. 135, n. 20, descriptam, ad suum cala- 

 uiitam adhibuit, flagitans Linneum, qui Sebae I, tab. 73 Fig. 3 et II tab. 68 Fig. 5 male attulerit. 

 Linxeus vero haud male istas icones ad suam ranam adbibuit, sed recte (saltem pari jure, quo 

 alii auctores eas ad Hylam seu Calamitam rubrum referunt, Daudin autem Sebae I, tab. 73 Fig. 3 

 ad Hylam aurantiacam laudat), quippe qui haud bicolorem sed hypoch ondrialem I. c. dc- 

 scripsit. Male autem Schneider ranam illam Linxeaxam ad bicolorem adhibuit. Rectius tamen 

 auctor (eadem pagina) Liixxeum vituperat, qui postea, in Syst. Nat. ed. XII, raniini eandem, in 

 Amoenitatibus descriptam, et duas alias species extraneas , cum viridi (arborea) confuderit. Pa- 

 gina 160 Schxeider nostrum individuum majus e museo Lampeaxo, sub nomine Calamitae bicolo- 

 ris femiuae, descripsit; pagina 163 vero auctor confitetur, se dubium haerere, mun haec feinina 

 specie au sexu a priore ( de quo jam locutus sum) differat — In niuseo Lampeaxo duo eraut iudividua, 

 cum schedula, a Schxeideri manu ipsa (chirographum Schxeideri autem, collegae quondam mei 

 aestumatissimi , mihi optime notum est) verbis Rana bicolor Boddaerti inscripta. Ad haec individua 

 quadrat raua, a Linxeo in Ainoen. acad. I p. 135, n. 20 descripta, quain etiam Schxeider, ut supra 

 indicavi, ad Ranam bicolorem Boddaerti adhibuit; sed icones Sebaxae, I, tab. 73 Fig. 3, et II, 

 tab. 68, Fig.5, e niaguitudine et statura quidem ad haec individua referri possunt, colore autem pror- 

 sum discedunt. Laurexti iconem Sebae tab. 73 Fig. 3, ad Hylam sceleton, specieni plane ainbi- 

 "uani, adhibuit. Merrem illam Lixnei ranam ad Calamitam hypochondrialem citavit, adpo- 

 sito quidem signo interrogationis , quod autem audacter delerem, nam haec nostra specimina Schxei- 

 deriaxa Ranae bicoloris Roddaerti (de vera Hyla bicolore, supra jam descripta, hic non agitur) op- 

 time etiam Hylae hypochoudriali , in Daudixii tab. X delineatae, respoudent. Notandnm vero est, 

 Sciineidercm in opere suo, ubi paginis 156—160 de Rana bicolore mare Roddaerti agitur, nul- 

 libi musei Lampeant nientioneni fecisse, licet schedulae, a Schneidero ipso scriptae, testentur, cuin 

 haec duo specimina Lampeaxa pro Rana bicolore Roddaerti habuisse, Iicetque diagnosis Schneiderian \ 

 optinie ad ea quadret. Suspicor, auctorem laudatum postea de identitate horum speciminum cum ge- 

 nuina Rana bicolore duhitavisse, eaque inde silentio praeterire maluisse. Mauifesto etiam descriptionf 

 Roddaertianae, quam Schneider recepit, impriniis magnitudini bicoloris, nullo modo respondent. 



Ex eo, quod de Calamita bicolore Schneideri retuli, patet, auctorem species duas longe diversas 

 confudisse. Daudin (in Latreillei Hist. Rept. II, p. 174; Hist. nat. Ran. p. 22, n. 8; et in Hisr. 

 Rept. VIII. p. 40) nostram Hylam bicolorem bcne descripsit et depinxit, in synoiivmis allegatis 

 autein confusioneni Schxeideriaxam repetiit. 



