I. HYLA. 25 



Latera verrucis plane carent. Pectus venter et femorum pars infera aeque verrucosa sunt ac in varie- 

 tate 1, maxilla inferior autem et collum absque verrucis. Vesicae laterales capitis desunt. 



De synonymis hujus speciei quaedam monenda sunt: Rana boans Linn. Syst. ed. XIL p. 358, 

 n.17 describitur pedibus omnibus palmatis, corpore magno albo, maculis lacteis. Rana Amoen. acad. I, 

 p. 285, n.8, a Linneo ad illam adhibita, palmis est fissis, plantis palmatis, colore livido, fasciis 

 obsoletis cinereis fenioruin tibiarum et hypocliondriorum. Anibae autem vix ad unam eandemque spe- 

 ciem referri possunt; sed illa, in systemate descripta (ad quam nihilominus , praeter Sebae I. tab. 72, 

 Fig. 3, etiam tab. 71 , Fig, 3 ct 4, palmis fissis, laudantur) recte a Merremio ad Calamitam pal- 

 matam adhibitur; altera autem, in Amoeii. acad. descripta, vera boans esse videtur — Hyla quam 

 Seua, in Tomi L, tab. 72, Fig 4 exhibuit, fortassis ad varietatem 1 adhiberi posset, sed digiti 

 postici toti liberi, quoriiui Seisa etiam in textu mentionem facit, haud digitis nostrae hylae respondent: 

 denique icon tota vakle dubia est. Rana venulosa Laurenti et Gmelini, ad illam Sebae iconem 

 relata, iisdem dubiis laborat. Lacepede iconem eandem cum la reticulaire conjunxit, quam Mer- 

 rem ad lianc speciem allegat; sed verba Lacepedeana nec ad Ilylam Sebanam nec ad nostram qua- 

 drant — Rana squamigera Walbaumii vix huc referri potest. Schneider quidem, cujus descriptio 

 Calamitae boantis optiine cum nostra Hyla congruit, squamas illius Ranae Walbaumii animali 

 extrinsecus se adhaesisse, nec ei innatas esse, ostendit, deinde etiam assert, ranam Walbaumii ad 

 Cal. boantem roferri debere; sed palinae ei suut semipalmatae , plantae autem palmatae, cum in nostro 

 plantae sciuipulmntae, palinae subpalmatae sint, membrana palmarum adeo brevi, ut quidum auctores, 

 v. c. Daudin et Latreille, digitos anticos penitus fissos describant. Pictura etiam Rana Walbaumii 

 a nostra specie differt — Hyla venulosa Latreillei et Daudimi optime ad nostram quadrat; 

 Daudin insuper iconem elegantem maris edidit. Latreille citat la reticulaire, quae sine dubio 

 la reticulaire Daudlmi est, quam hic auctor latine venulosam nuncupat, nam la reticulaire 

 Lacepedei, ut jam monui, huc haud spectare videtur. Latreille et Daudin putant etiam, Hylam 

 tibiatricem et aurantiacam (la raine fluteuse et orangee) Daubentomi, Lacepedei et Laurentii 

 (iib aurantiaca Daudinii et Merremii diversam) ad hanc speciem referri posse — Gmelin, in ed. 

 Linn. p. 1055, n. 17, cum boante non solum aurantiacam Laurentii, sed pravissime quoque 

 lacteam ejusdem auctoris, conjunxit. De lactea couferre velis quae sub punctata et hypochon- 

 driali monebo — Latreille ( Hist. Rept. IV, pag. 172) tentavit differentias specificas aurantiacae 

 tibiatricis et venulosae exponere, quae mihi vero haud sufficiunt — Daudin tibiatricem pro 

 mare decolore venulosae, aurantiacam autem pro ejus femina habet, adhibitis iconibusl, 2 et 3 

 e Sebae I tab. 71, quae sine dubio venulosam nostram repraesentant — Merrem tibiatricem et 

 aurantiacam Daubentomi, Lacepedei et Laurentii, sub nomine tibicinis, in speciem peculiarem, 

 a venulosa (Calamita boante) diversam, conjunxit, notis distinctivis in palmas fissas et verrucarum la- 

 tcralium series positis. Supra autem, iu descriptione nostrorum speciminum, et in nota ad Ranam 

 squamigeram AValbaumii, ambiguitute horum characterum jam probata, nil est, quod me prohiberet, 

 Calamitam tibicinem Merremh ciun nostra specie conjungere. Oken etiam putat, boantem, tibiatri- 

 cem et aurantiacam juiigendas esse — Laurenti tibiatricem descripsit quidem colore dilute-Iacteo, 

 ubi Seba I, tab. 71 Fig. 1 et 2, colorem dilute-luteum indicavit; sed cum Rechsteimo (Lacep. 

 Uebers. II p. 415) consentio, qui conjicit, in descriptione Laurentiana, errore calami aut typothetae, 

 lacteo pro luteo iinpiessuin esse, cum Laurenti caeteris descriptione Sebana usus sit — Daudin 

 pag. 20 Monographiae, ad Hylam variegatam laudat Ranam surinamensem Merianae tab. 56, vesi- 

 cis similibus lateralibus capitis, ac nostra varietas 1 , instructnm, quam Laurenti, sub nomine Hylae 

 viridi-fuscae recepit, Gmelin autem perperam cuin arborea (var. 4) conjunxit. Suspicor, hanc spe- 

 ciem itidem ad nostram venulosam referendam esse; Merrem enim, Hylam variegatam Dau- 

 dimi pro specie peculiari agnoscens, illam Laurentii et Merianae hylam ab ea removit et ad Cala- 

 mitam boantem (quae haec nostra venulosa est) adhibuit. Forsan nostra varietas 3, verrucis 

 dorsi dephuiatis, indeque dorso ipso subglnbro, ad Hylam variegatam referri posset — Varietas nostra 

 2 auteni, femoribus fere totis laevibus, dingnosi Merremianae Calaniitae ocularis respondet, sed 

 Gravenhohst ReptUia. 7 



