17 



calionem cnni spatio interventriculari ita praepedit, verunitanien dicti ventriculi in 

 cavum inverti non potest, utpote quum ejus noduli Arantii in exitiim illius cunei 

 adinstar infig"antur. Inde sang-uinis unda in spatium interventriculare advecta, ostiuni 

 arteriae anonvmae ingredi nequit, columna aortica enim a qua deorsum deflectitur, 

 illiusque ostii spatium limitatur, eidem obsistit. Antrorsuni igitur a valvula tantuni 

 atrii dextri, in exitu ventriculi sinistri fortiter infixa, deorsum vero a sjstole atrii 

 dextri, nec non columnae aorticae repagnjlo, impellilur. Sanguis tali modo in ven- 

 triculum dextrum et suuni quidem contra parietem anteriorem eirunditur, quo facto, 

 ejusdem ventriculi sjstole absoluta, in cordls basim impellitur. 



Eodem tempore valvula atrio-ventricularis dextra atrii sui ostium non potest 

 non occludere , 1. quia remoto undae sanguinis venosi obstaculo, suapte vi libera 

 recellit, 2. quia atrii cui praeficitur, diastole subinde sequitur, 3. quia, dum synchro- 

 nica ventriculi sinistri systole, sanguinis arteriosi torrentem in spatium interventri- 

 culare impellit, ipsa erg-a atrii sui ostiuni ab eodem retrovertitur illudque oppilat. 



Arteriae anonymae ostium cordis cavum posterius intuetur, atque a sanguinis 

 arteriosi torrente, qui magna cum vi e ventricnlo sinistro in illud sursum projicitur, 

 penitus occupatur ; ut hoc taceam , eundem torrentem, columnae in moreni, jam per 

 se praeterea sanguini, qui e ventriculo dextro in spatium interventriculare regressu- 

 rus esset, obstaculo fore. 



Hisce erg^o innixus argumentis, quum aortae sinistrae et arteriae pulmonalis tan- 

 tum ostia dextro cordis cavo lumeu liberum obvertant, haec quoque sola ab unda 

 sang-uinis venosi, e ventriculo dextro propulsa, maxima saltem ex parte, permeari 

 oportere, concludo. 



R. Circulatio saiiguiiiis arteriosi. 



Arteriosus venae pulmonalis sanguis ejusdem nominis per ostium, introrsum 

 et deorsum oblique directus, atrium sinistrum ita ingreditur, ut ipsius parietem in- 

 ternum recto protinus amne percellat. 



Qunm autem hicce paries sese contrahendi impos sit, sanguinis ideo impulsui ce- 

 dit, illicoque protrusus, duin tam superiorem quam inferiorem sui partem ad se at- 

 trahit, sinum constituit temporarmm , quo ejusdem undam recipit; quod quum de 

 superiore fit, illa nimirum parietis parte deorsum tracta, orificium pulmonale coarc- 

 tatur, simulque ibidem, ubi, ostio aperto , snlcus semicircularis existit (vide atrii 

 sinistri anatomen) pUca qnaepiam femporaria exseritur, quae ostium illud per- 

 fecte fere occludit; quum vero de inferiore contingit, ista parietis parte sursum ad- 

 licita, valvula atrio-ventricularis (sinistra anterior) sursum pariter evehitur, ejus- 

 demque in cavum ventriculi replicatione praeversa, ostium atrio-ventriculare simul 

 aperiri nequit. Sinus temporarius igitur, tali ratione conflatus , cavum suuni atrio 

 sinistro obvertit. Ostia ambo vero occlusa sunt; hocque tanto magis, quod eorum 

 occlusio muscularibus hujusce parietis interni fibrillis perfecta demum redditur. 

 Sphincter enim ostii pulmonalis et funiculi laterales contrahuntur , atque ostium ve- 



3 



