i O R D. I. G E N. I. S C A R A B^ U S. 



ii^ 



FLORICOL^, 



S E U 



ANTHOCANTHARI. 

 I. VIRIDICORUSCUS. 



HIC in noftra regione omnium maxime vulgaris &, propter egregium 

 colorem viridem corufcantem, pueris admodum amatus, & inter lu- 

 foria habitus. Ex viridi hujus beftiae colore rutilum quoddam aureum ita re- 

 fplendet, ut ad vivam imaginem coloribus exprimi nequeat. 

 Praeter hunc & alii dantur, invicem variantes: nimirum 

 Chalcocorufcans cum maculis albis. 

 Viridicorufcans cum maculis albis. 

 Candens, aureorutulans fine maculis. 

 Verum hi Naturae lufus effe mihi videntur. 

 Habere autem hoc fingulare ammadverti, quod o£to amplius dies abfciflb 

 capite truncus vivat, quin etiam, quum folis radiis fovetur, tunc adhuc pro- 

 currat. 

 Habitat haec fpecies, quam hic depinxi, etiam in Ifequebo. 



2. VIRIDIS GERMANUS. 



Quod ad formam, priori congruit ; fed quantitate difFert. V^iridifplen- 

 tior eft colore quam prior; furlum deorfum. 

 Habitat in Germania. 



3. METALLICUS SEU ^NEUS. 



Reperitur in Germania , & tertia parte vaftior eft quam N°. i. Neque 

 adeo negare aufim , peculiarem efle fpeciem beftise : nifi forte difcrimen ali- 

 menti & cceli plagae fatis aptum fit , ad excitanda ejufmodi, & muko etiam 

 majora difcrimina. Colorem refert Marcafitae levigatse ex quo nobis calceo- 

 rum fibulae atque inaures conficiuntur : & prseterea igneo quodam fplen- 

 dore refulget. 



Dorfuin & elytra fine ullo ordine niaculis albis ftuit interitioifla. 



3. OR- 



