( 3ç,3 ) 



suis filiis propriis; cl viilclc quid leceiunt isti mali v;iletti. Coii- 

 tingit qiiod isle rex ibat solatiando cum modica gente , inler quos 

 erant isti septem valetti de quibus ipse multum confidebat taii- 

 quam de suis filiis propriis. Et quando jam traiisiverunt iiiiuin 

 flunien longe a palatio qtiod dictum es Isupra. , isti septem valetti 

 videndo qiiod ille rex Dor non habebat talem societatcm quae 

 possct etiin dcfcndere, miserunt manus in eum et ceperunt enses 

 et dixerunt quod ipsi occiderent eum nisi statim irel cnm eis. 

 Rex aulem hoc videns fuit valdc miraliis, et dixit eis sic Quo- 

 modo potest hoc esse , fdii mci ? quare facitis mihi hoc, et quo 

 vultis quod ego veniam? Àt illi dixerunt: Nos volumus quod ve- 

 nias noliiscum ad Prestum Johanncm qui est dominus noster : 

 et quando rex Dor hoc intcllexit fcre prie dolorc mortuus est, cl 

 dixit eis : lia! boni filii , nonne vos honoravi et sicut filios meos 

 proprios vos tcnui? quare me vultis tradere in manus inimici 

 mei Presti Johannis ? Et illi dixerunt quod opporlebat ut sic 

 esset. Duxerunt ergo eum acl Prestum Johanncm ; et quando 

 PrestuS Johannes vidit eum, fuit valdc gavisus , et dixit sibi 

 quod maie vcniret ; et ille ncscivit quod diceret prae timoré 

 magno quem habnit de eo. Tune Prestus Johannes posuil eum 

 ad cuslodiam bestiarum suarum ; et hoc fecit sibi in vcrecundiam 

 suam et in suum vituperium ; et sic ille rex Dor custodivit duo- 

 bus annis bestias Presti Johannis. Post modum autem Prcsbyler 

 Joliannes placatus in corde pepercit sibi , et fecit ipsum venire 

 an te se et fecit sibi dari vcstimenta nobilissima regalia, et fecit 

 sibi satis honorcm, et dixit sibi quod nunquam esset ausus quod 

 faceret guerram sibi. Et rex Dor respondit : Domine , semper 

 cognovi quod non eram ad hoc sufficiens ; et circa vos maie me 

 habui , me multum pœnilet et promillo in fide una quod ego ero 

 semper vester amicus. Et lune dixit sibi Prestus Johannes : Ego 

 nolo tibi facerc plus de angustia et de dolore , sed faciam tibi 

 graliam cl honorcm ; et fecit sibi parari mullos equos et multos 

 arnenses , et dédit sibi societaleni solempnem , et permisit euni 



."ir, 



