( 320 ) 



CAPUT XXVII. 



De provincia Thunacaim. 



Quando homo recedit de Gobiam vadit pcr unum desertum 

 per octo dictas in quo est magna siccitas , et non est ibi aqiia nec 

 aliquis fructus nisi aqua amara ; sed equi et alia animalia bibunt 

 de illa aqua et maie libenter ; nnde oportet quod viatores por- 

 tent secum aquam bonam ad bibendum. In fine iilarum octo 

 dietarum est una provincia quae vocatur Thunacaim , et sunt ibi 

 ci>itates et castra multa , et confinant cum Persia versust ramon- 

 tanam. Et ibi est una provincia multum magna et pulcra. Ibi est 

 arbor sola quam christianl vocant arborem siccam ; et dicam vo- 

 bis quomodo est facta. Ista arbor est grandis et grossa. ^oli^e 

 suae ex una parte sunt virides et ex alia parte sunt albiE , et facit 

 cardos sicut castanea . sed nihil habent interius et est lignum 

 forte et forsitan sicut bussus, et non est ibi in omnibus illis par- 

 tibus ubi est illa arbor, aliqiia alia arbor, prope ad centum mi- 

 liaria , salvo quam ex una parte ad decem milliaria. Sicut dicunt 

 illi de partibus illis , est locus ubi Alexander rex Macedoniae pug- 

 navit cum Dario. Vilhe et castclla sunt ibi multae et habent 

 magnam abundantiam omnium bonorum , quia contracta est 

 temperata. Isti de ista contracta adorant Macometum. Ibi est 

 pulcra gens et mxilieres sunt pulcrae ultra mensuram. Modo dica- 

 inus de una contracta quœ vocatur Melete , ubi Velius de la 

 Montanea consueverat morari libenter. 



