Perrault, een voor zijnen tijd allerver- 

 dienstelijkst ontleedkundige , nam in i^SS 

 door opzettelijke proeven waar , dat de Cha- 

 meleon de kleuren der omringende voorwer- 

 pen niet aannam , maar dat de invloed van 

 liet liclit , liet dier van kleur deed veran-^ 

 deren, en wel zoo, dat de zijde onmiddelijk 

 aan liet lielit blootgesteld , eene andere kleur 

 dan de tegenovergestelde verkreeg. In plaats 

 van zicli ecliter aan deze eenvoudige waar- 

 neming te houden , en uit dezelve de kleur- 

 veranderingen te verklaren , begeeft hij zich 

 in moeijelijke en duistere vooronderstellingen 

 om te betogen , dat gezegd verschijnsel door 

 de werking der driften op den bloedsomloop 

 geschiedt. Opmerkelijk is het , dat zijne 

 verklaring hcmzelven zoo weinig schijnt be- 

 vallen te hebben , dat hij zich gedrongen 

 heeft gevoeld , dezelve met deze woorden te 

 eindigen : 



)) On pourra trouver quantité éCautres rai' 

 » sons ^ probables comme celles - ei ^ avant que 

 5) d'en avoir trouvé une , dont on puisse de- 

 » montrer la verité'^ (a), 



lil 



(a) Zie in de Memoires pour servir a l'Histoire JVa* 

 iurelle des Animaux ^ par i'ERRAüLT, Amsterdam et 



k Z I^eip- 



