264 HYPHOBilCETES. 



tibiis^ qiism par est. ~ Haec lex, passiva.na- 



ttirae c?)Mt(i^mpIatiqiie probata, etiam theoriae 



bene cbnvenit. Sjstema plantarum vegetativum 



YaiiVum expansivum est, fructificationis sem- 



per eoiVtractivum. In tribu quinta Ilocci spori- 



diiferi deiiciunt, cum sporidia non e floccis sed 



e matrice oriantur, ii. e. myceiio tantum gaudet 



Iiaec tvibus, 



3. Omnes siafus normales admodum in formatione 



symmelrici^ regulares, eumorphi^ evidentes sunt, 



Omne iloccosum confusum, indeterminatum, 



in formatione vagum semper simui atypicum 



est. Sin«;ulis locis liaec plenius persequemur. — 



Hoc modo ne quarta quidem pars Hypiiomyce- 



tum, ut autonomae plantae , restat, sed ea exi- 



mia, nobiiis, summf attentione digna. Quid 



enim Stachylidlis mullisque aiiis bene efformatis 



snb microscopio pulclirius? 



HiSTOIllA. Afite frequentiorem microscopii 

 iisuiu Hypliomycetum cognitio non progredi potuit. 

 Paucas formas quideui rite observarunt Malpighij 

 Micheli etc, sed in Iiis fere subsisterunt sequentes 

 Auctores, Todeo excepto, 1. ad lentem simplicem 

 species quasdam male descripserunt , donec 111. Linh 

 horuni studium reformavit et maxime dilatavit Se- 

 cuti sunt Cel. Viri Nees ah Esenhcck , Kunze^ Ehren- 

 hergf Oreville et pauci alii, ut admirandi sint pro- 

 »res8us, quos liorum fun^orum cognitio per tam 

 paucos observatores fecit. Sed, ut praefiscini dicam, 

 raorplioseos studium nimis neglectum fuisse mibi vi- 

 detur et genera supra omnem modum multiplicata. 

 Nullae plantae tam paucas oiferunt notas, ad genera 

 distinguenda aptas. Dimidiam tamen clrciter partem 

 servavi s. omne quodammodo limitabile. Genera vero 

 in liac classe reliquarum longe inferioris esse digni- 

 tatis palam est. ^lajoris sine dubio ponderis tribus 

 V. c, inter Agaricos, quam genus inter Hypbomyce- 

 tes. Vetera et recepta servanda credidimus, sed 

 fiQifa eautissime evitatuJa, — Has plantulas ceterum 



