410 MONILIA. 



diversiim* Sporidia Dactyliiy apice digitatim con» 

 gesta, in floccos fertiles moniliformes elongantur, 

 articuiis in sporidia dilabentibus. Est Lac ratione 

 idem evolutionis gradus ac HeUcospormm in prae- 

 cedente serie, licet haec analogia non tam evidens 

 sit quam reliquorum generum utriusque seriei, Asper» 

 gillOf sporidiis erumpentibus, accidentaliter seriatis^ 

 in capitulum congestis, parum affine mihi videtur. 

 Tam vero origine sporidiorum, quam vegetatione 

 Oidio proximum; M. penicillata est Oidium Monili^ 

 oides stipitatum. Facile crederem Moniliam cum 

 Oidio olim confluere; jam in Oidio leucoconio adest 

 stipes et huic similem obiter vidi stirpem duabus 

 sporidiorum catenis terminatam, quam neglexi, 

 cum et semel modo observata isit, et de genere du- 

 bia restent. — Cum praesentibus aptis synonymis 

 nova nomina non flngenda sint , huic vidicavi paul- 

 lum vagum Moniliaey aptissimum et primi inven- 

 toris ideae respondens, quod etiam ad Oidia exten- 

 dendum, si ad monitum Michelii conjungantur* 

 MoniUa Recent. a Torula nuUo modo recedit, quae 

 etiam varia Auctorum Oidia sibi vindicat. — Floc- 

 corum color ex albido griseus, hyalino-pellucidus. , 



1« M penicillata^ floccis discretis simplicibus, spo- 

 ridiorum catenis terminaiibus numerosissimis 

 laxis. 



Aspergillus penicillatug, Grev, CrypU Scot. t. 32/ PeniciUinia- 

 «parsum. Linlc Spec. 1. p, 70, Briarea elegans» Corda apud 

 Sturm. 1, c. Herft II^ I» 6. 



Blucedo pulcherrima, ex albo griseo - hyalina, 

 re ipsa Oidio MoniUoidi aihnis, sed distincte stipi- ' 

 tata, ob gravitatem sporidiorum matura cernua, 

 Flocci fertiles erecti, gregarii quidem, sed inter se 

 discreti, simplicissimi , septati, ad septa demum 

 strangulati, in articulos intumescentes. Apice ter- 

 minantur fasciculo ramorum indefinitorum , in spo- 

 ridia subglobosa dilabentium. Ad gramina sub 

 prelo sudaniia deiexit Greville. (v. s.) 



