ANGIOCARPF. 367 



tliallo ii'uctificaiite obvia nihil aliud esse nisi Sphseriam quaiiidam para- 

 sitantem et ab eoS. Borreri nuncupatam. Omnibus autQm satis patet 

 hanc ideam ab eadem fonte cum illa, quam antee (1) impugnare tentavi, 

 enatam fuisse. Praeter rationes mihi peremptorias, quas ad genus Per- 

 soonianum tuendum attuli, ilhid quoquo tirones admonitos esse vehra, 

 ne Verrucariam pidclieUom exemphim hujus generis unicum prasbere 

 arbitrentur; nam, inter ahas species analogas, nonnuhse citandaj sunt, 

 imprimis Verrucaria i/ooAer/BouR. et Verrucaria Garovaglii Moj\Tag., 

 qudd ad hanc normani compositse fuerunt. Cur igitur et eorum peri- 

 thecia ut totidem Spha?rias parasitanles hand habenda? 



Quid denique dicam de hchenographis, incertis utrum Verrucariis, 

 an Endocarpis tales iichenes annumerarent? Ego vero de loco eorum 

 nuUus quidcm dubito. Defniitionibus Acharii et Friesu innixus, ad Ver- 

 rucarias autem refero species perithecio atro carbonaceot|ue, ad Endo- 

 carpa vero species perithecio membranaceo leptodermo pellucidoque 

 gaudentes. Nec clam me est Escliweilerum, Hedwigio tidentem, secus, 

 at, sicut ego ajstimo, perperam censuisse. Illustrissimus auctor, trac- 

 tans de Fndocarpo pusillo (2), affirmat enim perithecium ejus esse 

 membranaceum et brunneuin, non atrum. 



133/i. V. Garovaglii M., — Cent. VI, n° 51. — thallo cartilaginco 

 squamuloso, scjuamuhs orbiculatis repandis minutis crassis, supra 

 viridibus planiuscuhs, subtus convexis pahidis fibrillosis; peritheciis 

 immersis ovoideis crassis atris, ostioio prominente hemisplia^rico ; ascis 

 obovoideis, sporas celiulosas foventibus. 



Hab. Ad terram nudam, in Longobardia : Garovaglig; ad muros. 

 Meudon, prope Parisios : Nylander. 



* V. HocHSTETTERi Fries. — M., Notice etc, Arch. Bot., H, p. 307, 

 t. 15, f h. 



* V. ACTiNOSTOMA Pers. — M., 1. c, p. 308, t. 15, f 5, ubi descrip- 

 tio, synonymia et icon. 



Hab. Ad saxa calcaria, in monte Fort-Sarral agri Ruscinonensi, 

 prope Perpinianum (1830), specimina perfecta et ad muros pagi Saint- 

 Germain-lez-Corbeil (1855), minus perfecta : Ipse. 



(1) Confer Coccocarpiam. 



(2) Hedw., Musc. Frond., II, p. 53. 



