XIV P. A. SaccardO 



usque ad hunc dieni, sive in Mycologia pura sive in applicata, 

 sed sententiam referre volo quam saepius IUe commemoravit : 

 « Si Svilo^en. inquit, lacere voluissem ad mentem multorum 

 meorum censorum, benevolorum aut malevolorum, notorum 

 aut ionotorum, peritorum an non, essem adhuc ad primum 

 volumen ». His aut huiuscemodi verbis hoc multis in locis re- 

 petit in ipsa Sylloge (1). 



Complures non intellegunt quomodo Sylloge non possit 

 haberi opus detinitivum sed antecedens futuras monographias 

 mycologicas. Ipse vero tale voluit esse et tale nobis habendum 

 est ! Nos adfirmare possumus hoc opere Auctorem consecutum 

 esse quod sibi proposuerit et bene de mycologia methodica et 

 de eius comparationibus meruisse, maxime de Phytopathologia, 

 quod iis celere et amplum incrementum dedit. 



Nulla argumenta magis Eum succendebant quam hae artes 

 criticae inconsultae ; ardens amore Patriae semper fuit et ad- 

 versarius acerrimus sectarum, nec minus strenuus defensor 

 iegis methodicae Suae S^iloges, quamquam aequo animo ple- 

 rumque omnia incommoda ferebat. 



Si virtus autem intima operis potest deduci etiam ab exitu 

 librario, Sylloge Saccardiana magni habenda est; nam etsi 

 est molis amplissimae vidimus necessitatem omnino exprimendi 

 anastatica editione, et etiam hac veste, multo inferiore quam 

 typografica est, ut omnibus patet, opus maximi pretii botani- 

 carum litterarum, quod avidissime semper quaeritur. 



Ad Illius memoriam omnium mycologorum cogitatio sem- 

 piterna redeat, et horum voluminum supplementi dedicatio 

 reverens atque pia. 



(i) (^nfr. praecipue Prooemium ad vol. XXI. 



