P. A. Saccardo XIII 



jam creaverat aut quibus studuerat triginta vel quadraginta 

 annis ante, quorum imagines in memoria mirifica inciderat ut 

 in photographia, fungillos quos claros revisebat et nitidos, et 

 salutabat tamquam amicos multis annis ante sepultos. 



Eius memoria extremis maxime annis, refulgebat virtute 

 evocandi tempus longe praeteritum, et in mentem reducebat 

 singulas res de plantis aut fungis quibusdam Suae longinquae 

 juventutis, admiratione maxima commotus quod repente ap- 

 parerent hi fulgores. 



Extremis diebus, ultimis immo horis vitae Suae, prae oculis 

 habuit instanter suum Herbarium mycologicum suamque BibHo- 

 thecam, tunc in Horto Patavino optime servata. « Quae foeda 

 exemplaria! ». Haec fuerunt novissima verba quae ante mor- 

 tem dixit, visione ultima venusta mundi ubi vixerat per quin- 

 quaginta fere annos, quem tam sapienter scrutatus erat. 



Patavii spiritum exalavit , domi quam cum uxore prae- 

 mortua emerat quietum refugium senectutis, quo contulerat 

 ab Horto botanico maximam et praecipuam partem suorum 

 herbariorum et Hbrorum, socios fidos senectutis suae, quae 

 perbrevis fuit non ut vellent famihares, amici, docti. 



Municipium Patavinum pia mente iussit dedicari Ei alte- 

 ram viarum quae finiunt domicilium, ubi obiit nocte inter 11 

 et 12 februarii anno 1920 (1). 



Etiam caput Longobardiae consilio Doctoris J. Ferri, my- 

 cologi mediolanensis, hoc anno dedicavit P. A. Saccardo me- 

 moriae unam ex suis novis viis in Urbe Studiorum. 



* * 



Non me decet, discipulum et praeterea socium operis, 

 celebrare hanc Syllogen Fungorum, quae fuit vis maxima et 

 praecipua ut studia mycologica increbrescerent ab anno 1882 



(i) Mortuus est die ii feb. hora 23.45, sed in tabulis publicis scriptum est, 

 Eum decessisse die 12 febr. 



