Introductio. jti., 



Veri aulem Systematii (absoluti dicendi, uti- 

 nam quoddara suum nomen raereatur ! ) hoc srit 

 consilium, simulque omne» plantarurn affinilate» ex« 

 primere & ante oculos ponere. Hujus con8tru(5lio- 

 nem acutissime ei^posuit Cel. Okon, estque tam sim- 

 plex, quam vera. Non in Systemnte ou^erimus so- 

 lum, quomodo Iieec 1, illa species (liifcrrlnt, sed po- 

 tius quo modo extcrior discrepaias forma exprimit <2- 

 diversas harura fonnarum rationes. Ilas enim vitaa 

 1, organismi rationes, organa externa ex[irimunt. 

 Singulum organum essentiale represepitat propriam 

 classem, ad quam referuntur ordines & genera, in 

 quibus hoc prse celeris evolutum. Heec classis it«- 

 rum ia ordines dividitur ad eandem normam, adeo 

 ut, quando orgajnim quod maxirne eminet classem, 

 dein perfecftissirnum ordinem indicet. Ita & snbdi- 

 visiones, quas hoc modo ortas semper cum natura, 

 verissima Systematis magistra, conspirare expertu» 

 sum. 



Hffic dispondi ratio non tantum unica genuina 

 nobis videtur, sed & .laturam affinitatem alio modo 

 exprimere putuisse non perspicimus. Ouid enim sit 

 affinitas, nisi characlerum (or^janorum "r — classium 

 : r ordin&m) harmonia universalis? Vidimus sem- 

 per quanoo organum mutatur, aiia etiam inde tur- 

 bari ; quando unum perfedtius, alterum imperf^dius 

 evadit e. s. p. Ipsum hoc asquilibriu m uniujcujusque lo- 

 cum in Systemate indicat. Locus uniuscujusqu» non 

 solum indicatur, sed& demonstratur, quare alius ess9 

 nequeat. Nulla mutatio frustra assumitur. Quand^ 

 lite coastrutilum, omnia amicissime coaspirant. 



