220 



Leiden, Naaldwijk en Amsterdam werd aangetri)ffen De lengte 

 der bloemstengels toch, benevens het harige bekleedsel der 

 hoogste stengelleden en de kleur der jonge bloemen, deden 

 aan T. e 1 e g a n s de vorm echter der stengel- en steun- 

 blaadjes veel meer aan T. h y b r i d u m denken. Deze waar- 

 neming is in overeenstemming met het oordeel van C r é p i n, 

 die in zijn Manuel T. hybridum en elegans synonie- 

 men noemt. Hoe dit zij , beide vormen zijn van zuidelijker 

 streken tot ons overgekomen , en de vraag of zij in de lijst 

 onzer indigenen een nummer verdienen, zal eerst beantwoord 

 kunnen worden, als wij omtrent de kuituur, de verspreiding 

 en de menigvuldigheid van gevonden exemplaren nauwkeuriger 

 berichten dan op dit oogenblik hebben ingewonnen. C r é p i n 

 gaf aan T. elegans geen nommer. 



De kleine Papilionacee, door den heer Walraven 

 voorloopig tot het geslacht Melilotus gebracht, is mij ge- 

 bleken tot Trifolium filiforme L. , volgens sommigen 

 synoniem met T. micranthum Vis. te behooren. Op onze 

 excursie na de jaarvergadering van 1877, zagen wij deze plant, 

 zooals sommigen Uwer zich zullen herinneren, in de duinen 

 tusschen Domburg en Oostkapelle op grasvelden groeien, en 

 was het de heer J. C. Frederiks aldaar, die ons op deze 

 nieuwe indigene het eerst opmerkzaam maakte. Zij behoort te 

 huis in de buurt van T. m i n u s Relhan; heeft, evenals deze, 

 tengere liggende stengels, weinig gevulde schermen en kleine 

 gele bloemen , doch wijkt daarvan af door haardunne gekron- 

 kelde bloemstengels; zeer ijle schermpjes van slechts 2 — 7 

 bloemen; bloemstelen, die den kelk ten laatste in lengte over- 

 treffen, en eindelijk door den ongesteelden toestand van het 

 middelste der drietallige stengelbladen. De kleine peulen be- 

 vatten elk twee zaden. In België, Engeland en Denemarken 

 komt T. filiforme onder de wilde indigenen voor, en even- 

 zoo in Midden-Europa, weshalve hare aanwezigheid ouk bij 

 ons geene bevreemding wekken kan. Het schijnt dat grasvelden, 

 niet ver van de zee, gaarne door de genoemde plant worden 



