408 



Dooi' blootstelling aan ongunstige omstandigheden , vooral 

 door afsluiting van zonlicht, gelukte het mij de zeer jonge 

 inflorescentién van Cardamineplanten te dooden, zonder dat de 

 plant daar overigens veel schade onder leed; zulke planten 

 brachten echter een veel grooter aantal ad ventief knoppen voort 

 dan de normaal bloeiende exemplaren. Opmerkelijk is de ge- 

 ringe samenhang tusschen zulke knoppen voortbrengende zij- 

 blaadjes en de rhachis waaraan zij bevestigd zijn : zeer vaak 

 vindt men ze dan ook los naast de plant op den grond liggen, 

 of drijvende op de oppervlakte van het water; dit is blijkbaar 

 een uitmuntend middel ter verspreiding. De wortels der kleine 

 plantjes dringen reeds in den grond, terwijl nog het verband 

 met 't blaadje voortduurt, eerst na het afsterven van het 

 laatste worden de plantjes zelfstandig. 



Niet overal op het blad schijnen de omstandigheden voorde 

 vorming der jonge plantjes even gunstig te zijn: de basis van 

 het eindblaadje komt hierbij 't eerst in aanmerking, maar ook 

 op den voet der lagere zijblaadjes staan krachtige knoppen , 

 welke echter aan 't benedenste bladjuk mee.stal iets zwakker 

 zijn. Veel ongunstiger is echter de kans van de op de nerven 

 der blaadjes voorkomende adventiefknoppen {ak Fig. 6) om tot 

 plantjes uit te groeien, en in het algemeen is deze kans des 

 te geringer naarmate de nerf waarop zij geplaatst zijn dunner 

 is. Deze verhouding komt zoo volkomen overeen met 't geen 

 omtrent B e g o n i a is medegedeeld , dat het niet noodig is 

 daar lang bij stil te staan. 



Vöchting 1) heeft aangetoond dat het maken van een 

 insnijding in de blaadjes van Cardamine het 'uitgroeien 

 der plantjes boven de verwonding zeer bevordert. Hij laat het 

 daarljïj in bet midden of de aanleg der knoppen reeds aanwezig 

 is, of nog geheel nieuw gevormd moet worden. Ten dien aan- 

 zien moet ik opmerken dat ik op de nog zeer jonge en in 

 groei verkeerende bladen , ter plaatse waar later de plantjes 

 ontstaan, d. i. boven de punten waar zich de vaatbundels 

 vertakken , eigenaardige celgroepen heb aangetroffen , die uit 



') Organbildung, pag. 105, 



