125 



In Prodromus III. 1419 vindt men var. ^ pusillus. 

 Noordwijk S. S. 1833. Deze variëteit, waarvan als auteurs- 

 naam op het door Suringar geschreven etiket Coss voor- 

 komt, is ons niet bekend. In elk geval is het bewuste ex. 

 geen Am. retroflexus L. maar behoort tot Am. paniculahis 

 L. In Prod. III. 1419 vindt men ook: „Venlo 1894 Garj. 

 Bloemen met 5 meeldraden". Dit is niets bijzonders, want 

 Am. retroflexus L. heeft juist 5 meeldraden. Het bewuste 

 ex. is echter een afwijking, inzooverre het een zeer kleine 

 aar en zeer groote bladen heeft. Het etiket vermeldt verder 

 nog: „een 10-tal kolossale ex". 



Tusschen Amarantiis retroflexus L. en Am. paniciilatus 

 L. komen een groot aantal tusschenvormen voor, die aan- 

 gaande hun plaatsing moeilijkheden opleveren. Twee dier 

 vormen, die hier kunnen worden aangetroffen, willen wij 

 even noemen. 



Amarantus patulus Bert, volgens Krause in Sturm 

 Band V, p. 141 denkelijk A. retroflexus X sylvestris, wat 

 ons wel wat bedenkelijk voorkomt. De plant onderscheidt 

 zich van A. retroflexus door de kleur, die donkerder groen 

 is, en door de aren, die wel de helft dunner zijn. Eind-aar 

 lang, vaak gebogen, met dunne zijaren. Eind-aar en zijaren 

 zoowat 1 C.M. dik. Schutbladeren korter dan bij A. retroflexus ; 

 vruchten duidelijk langer dan het bloemdek. (Volgens Koch's 

 synopsis III® Aufl. p. 2198 en v.v. is Am. patulus "Q er i=z 

 Am. chlorostachys Willd = A. incurvatus Gren. Godr. 

 O. i. zijn deze vormen echter niet synoniem). A. patulus 

 Bert schijnt een Z. Europeesche soort, bij Hamburg aan- 

 gevoerd. 



E. Pospichal, Flora des Östenreichischen Küstenlandes, 

 zegt aangaande A. patulus Bert.: „Een wegens onloochen- 

 „bare overgangen twijfelachtige soort. Typische planten 

 „met donkergroene kleur, slanken stengel, korte schutbladen 

 „en lange eind-aar, die zoowat tienmaal zoo lang is als de 



