128 



„en aan de basis + vertakte bloei wij ze, waardoor men 

 „licht geneigd is, er een aparte soort in te zien. Maar bij 

 „cultuur met de vorige variëteiten ziet men allerlei over- 

 „ gangen ontstaan." 



Wie bovengenoemde indeeling van Regel vergelijkt met 

 die in Ascherson en Graebner's Flora des N. O. D. 

 Flachlandes, zal bemerken, dat beide geheel verschillend zijn, 

 hoewel uit het register blijkt, dat A. en G. dezelfde auteurs- 

 namen hebben als Regel, alleen met uitzondering van ^m. 

 purpu7^ascens. 



Krause in Sturm Band V plaatst Am. caudatus en Am. 

 hypochondriacus onder de soorten, en zegt dan bij zijn 

 Am. hyhridus paniculatus : 



„Nagegaan moet worden, of de beschreven vorm Am. 

 „caudatus X hypochondriacus is, of dat zich onder de vormen, 

 „die gewoonlijk onder den naam Am. paniculatus samen- 

 „ gevat worden (o.a. Am. sangnineus, Am. cruentus) nog een 

 „aparte soort bevindt." 



Voor ons land is het o.i. het verstandigste, alles samen 

 te vatten onder den naam Am. panicidatus L., deze soort 

 dan op te vatten als een collectiefsoort en zich voorloopig 

 over de ondervormen niet al te druk te maken. Blijkens 

 materiaal uit het Rijks herbarium is Am. hypochondriacus 

 een vorm, die zeer na verwant is aan de typische Am. 

 paniculatus^ en daar dichter bij staat dan bij typische Am. 

 caudatus. 



4. Amarantus spinosus L. 



Stengel rechtopstaand. Bladen driehoekig tot ruitvor- 

 ming-lancetvormig, stomp, stekelpuntig. Bloeiwijze met 

 lang, dun rechtopstaand einde en dergelijke zijtakken, hoe- 

 wel de onderste okselstandige kort ineengedrongen zijn. 

 Aan den voet der bloeitakken vindt men twee dorens, + 

 1 cM. lang. Schutbladen zoowat evenlang als het bloemdek, 



